Alsof we allemaal achter een hoekje zaten te wachten in Wingles op het eerste bekende gezicht, kwamen we vrijwel allemaal samen aan. Een hele volksverhuizing van de parking naar het "rennersdorp" met frigoboxen, partytenten, stoeltjes, tafeltjes en hier en daar een mountainbike.
Alles opgesteld en de meerderheid begon aan het ontbijt met alles erop en eraan. Was er niet hier en daar iemand met rennerskledij, dan zou je het nooit hebben geloofd dat dit allemaal maar een aanloop naar het sportieve deel van dag zou worden: de 4 uur chronerace voor duo's.
Andere groepen arriveerden en stelden zich op met spinningbikes, hometrainers, maar niemand had de tandem op rollen die ons zou helpen de spieren los te rijden.
Ondertussen stonden we samen met een aantal Brigandsbikers en de mannen van "Straf in Bergaf" klaar om de verkenningsrit aan te vatten. Heel gemoedelijk gingen we op weg om te ontdekken dat het parcours niet alleen 100 procent offroad was, het had hier en daar wat flinke klimmetjes en een paar afdalingen die niet evident waren, wel te doen vond ik. Traxer probeerde een afdaling met een leeglopende band en ging voluit tegen een boom. Resultaat: een gebarsten helm en een flinke schudding van koppeke, schouder en andere lichaamsdelen. We hoorden dat al twee bikers waren afgevoerd nadat ze de steilste afdaling verkeerd hadden ingeschat en de afdaling naast hun bike hadden afgewerkt. (die helling zou uit het parcours worden gehaald) Lisa kwam maar niet terug van de verkenning en zowel Motorbiker als mama Ann waren met de minuut ongeruster. Toen ze met een platte band aankwam was iedereen heel opgelucht, alleen, we moesten snel beginnen repareren om op tijd klaar te zijn: het startuur naderde.
Vlug nog wat gegeten en hop, klaar voor de start in Le Mans stijl. Toeter en wijle weg. Die eerste meters waren een slagveld. Vallende bikers in het midden, tragere bikers en snellere bikers in elkaar hakend en dan een bocht waar honderd man tegelijk in willen vliegen. De eerste bocht had ik niets kunnen aanvangen, dus nam ik de volgende bochten het advies van de motocrossers in acht: vlieg erin en rem de anderen uit. Dit lukte twee bochten en de derde bocht ging de biker voor mij plat, mij omverduwend, terwijl hij zijn voet op mijn voorwiel plantte. Ik stond recht maar kon niet meer rijden door een verbogen voorwiel. Met de bike op de schouder terug uit de single track, wiel eruit, rechtplooien, rem open en als voorlaatste terug vertrokken.
Deze ronde was verschrikkelijk. Mijn wiel sloeg heen en weer en geen enkele afdaling waar ik mijn rem kon gebruiken. Misschien net daarom was mijn rondetijd niet al te slecht toen Motorbiker mij afloste na 8 kilometer. 
Gelukkig kon ik een ander wiel gebruiken van Guido om een dikke twintig minuten later weer te vertrekken voor wat dit keer een goede ronde zou worden. Het pak was ondertussen flink uit elkaar getrokken en er was nergens een opstopping waardoor je kon doorrijden. Het parcours had slechts 1 plat stukje langs een beek waar ik in plaats van recupereren snelheid wilde maken om tijdsverlies door eerder geklungel in te halen. Zo rijden heeft als resultaat dat je hier een heel technisch parcours aan veel hogere snelheid dan normaal afwerkt. Tegen de tijd dat ik vier rondes had gereden was ik dood. Ik raakte niet meer helemaal boven op de hellingen die ik al de hele tijd had opgereden en maakte nog een buiteling toen mijn bike steigerde op een klein heuveltje.
De vier uren waren voorbij en het was wachten op de mannen in eerste positie. Tot die tijd bleef de race duren. Slijkcrosserke begon vloekend en Lisa onvermoeibaar aan de vijfde ronde. Gelukkig kwamen de leiders eraan, waardoor ik geen vijfde ronde moest aanvatten en rustig samen met mijn compagnon over de eindmeet kon rijden.
Toen ik (en anderen) hun adem terug hadden gevonden zetten we onze vlaamse kermis in Frankrijk verder en aten en dronken we rustig verder. De dames werden nog op het podium uitgenodigd voor hun derde plaats en we begonnen rustig in te pakken.
Dit was een formidabele dag, die een deel van de groep nog afwerkte met een dineetje in Roncq. Het laatste woord is hier nog niet verteld, want eigenlijk is dit heel vreemd: normaal ben je samen in groep aan het rijden en maak je hetzelfde mee, nu hebben we evenveel verhalen als aanwezigen. In ieder geval waren zowel deelnemers als supporters tevreden en werd er flink wat afgelachen.
Nu ik dit schrijf is het donderdag en de pijn in mijn benen is al sinds gisteren verdwenen, de blauwe plekken op mijn dij en mijn schouder daarentegen...
Rondeafstand: 7.33 km
Hoogtemeters per ronde: 132 m
Rijtijd ronde 1: 35'14
Rijtijd ronde 2: 28'26
Rijtijd ronde 3: 30'05
Rijtijd ronde 4: 30'57
Gemiddelde snelheid: 16.10 km/u
Hoogste snelheid: 41.3 km/u
http://www.hinnaert.net/KML/2009Pyramidale.kml
Grotere kaart weergeven
Geen opmerkingen:
Een reactie posten