MTB TT Bruay-la-Buissiere (Fr) - 12/10/2008 (La Bruaysienne)

Deze morgen weer op weg naar Frankrijk, voor een onbekende rit in een eerder onbekende streek. Verslagen van vorig jaar hadden het over het Bois des Dames en dat wilde ik voor geen geld missen. Er zaten ook heel wat hoogtemeters in, maar ik had bewust gekozen om dit detail aan me te laten voorbijgaan.

Van aan de grens reden Hanzi en ik samen naar Bruay, waar we weer middenin een rommelmarkt arriveerden. Dit keer kende ik het adres, dus toen ik het eens vroeg reed ik naar het vertrekpunt, waar Traxer al een kwartier zat te wachten.

We vertrokken snel en gingen langs het bos op de weg naar beneden. Altijd leuk, maar asfalt?!?! Het rondpunt rond en daar gingen we een beetje ploeteren door het gras. We bleven de pijltjes volgen en vonden plots een groep bikers, die besluiteloos stonden te kijken: Ga niet verder, het is een valstrik zeiden ze nog. Zo zitten wij niet elkaar, dus gingen we verder. Gaan was het juiste woord, want in de track was een halve vrachtwagen steengruis uitgegoten, terwijl verder bomen bewust omgezaagd waren om de track onberijdbaar te maken. Hopelijk waren dit geen groene jongens, want dit was er toch een beetje over.

Op het einde van de track vonden we een terril, maar geen pijltjes meer. Daar kwamen plots een groep bikers en hop, we waren weer vertrokken. We reden het bos in op een single track, geen brede dreven, maar een echte single track, die bleef duren. Na een tiental kilometer zat er een terril in, waar ik voor de eerste keer van de dag even besliste om de afdaling op mijn zij verder te zetten, nadat ik al over twee brede geulen was gejumpt. Drie was duidelijk te veel. Ik voelde niet echt iets en hop, daar gingen we verder in het bos.

Plots was er asfalt toen we een weggetje kruisten, drie meter. En daar gingen we voor zone 2. Waar het eerste stuk nogal vlak was, kwamen er flink wat klimmetjes en afdalingetjes in het tweede stuk, die het fungehalte flink de hoogte in duwden. Traxer begon weer liedjes van Get Ready te zingen en we amuseerden ons rot. In goede traditie legde ik mij nog twee keer op mijn zij, wat Hanzi deed vragen of ik mijn andere knie had bezeerd? "Geen probleem" riep ik terug: "Beide deden al pijn na de eerste keer!".

Regelmatig wachtten mijn companen op me, vooral toen we flink wat hoogtemeters begonnen te verwerken in het bos en dan kwamen we het bos uitgereden aan de startplaats ?!?!? De eerste bevoorrading was gewoon aan de overkant van de straat na 18 kilometer single track door het bos. Ik besliste om maar een eerste cartouche "druivensuikerepo" in te nemen, want mijn knieen hadden al betere dagen gekend.

We gingen verder en het was afzien, afzien en afzien. Toen we uiteindelijk aan de splitsing 45-55 kwamen ging ik rechtdoor, zij gingen voor de volle afstand. Maar verdorie, ik had beter samen met hen doorgereden... een klim die eerst een volle twee kilometer duurde, gevolgd door een andere klim die er nog een stukje van drie kilometer aanbreide. Ik ging dood, stierf en voelde mij echt niet goed. Het einde van de klim was precies bekend terrein en ja hoor, ik kwam aan op de route de Pernes, waar ik tijdens de Defi de la Vallee du Diable ook gestorven was!

Ik klampte aan bij een paar mannen van la Francaise Mechanique van Douvrin, maar die bleken er ook door te zitten, dus bleek ik daar aan 12 kilometer per uur kop te trekken.

Gelukkig daalde het vanaf nu meestal (met de nodige uitzonderingen natuurlijk) en een bosje of twee verder brachtten me terug in de buurt van Bruay-la-Buissiere, alleen zat ik... in het dal. De laatste klim was voornamelijk asfalt, maar het ging verdorie nog genoeg omhoog om het laatste restje uit mijn benen te persen.

Ik keek even op mijn metertje toen ik mij liet uitbollen naar de aankomst en verstond waarom mijn benen me in de steek lieten: 650 hoogtemeters op 45 kilometer. Mijn linker middenvinger zat dubbeldik, dus dat voorspelde niet veel goeds... (ondertussen terug van het ziekenhuis en ik heb nu twee getapete vingers, die gelukkig niet gebroken zijn.)

Een pracht van een rit, die zwaarder uitviel dan velen zouden denken, vooral door het prachtige, maar steeds glooiende landschap. Volgend jaar sta ik hier weer terug en probeer ik beide knieen en handen ongedeerd uit de eerste 10 kilometer te krijgen...

Gereden afstand:44.35 km
Totale rijtijd: 3:09'31
Gemiddelde snelheid: 14.0 km/u
Hoogste snelheid: 44.7 km/u
Hoogtemeters: 650m


http://www.hinnaert.net/KML/2008Bruay.kml


Grotere kaart weergeven

MTB TT St. Amand-les-Eaux (Fr) - 05/10/2008 (L'Amandinoise)

Deze morgen stond het wekkertje om kwart over zes. Ik beval mijn lijf en leden om zich uit bed te laten rollen, wat ze na enige aarzeling dan ook deden. Ik hoorde de elementen buiten van jetje geven, maar een echte Flandrien stoort zich daar niet aan.

Toen ik wat probeerde te ontbijten kreeg ik een SMS-je: Motorbiker haakte af. Nu was ik nog vastberadener dan ooit: ik zou deze rit op mijn palmares schrijven, desnoods zwemmend.

De weg naar St.Amand was ondertussen gekend en in geen tijd nam ik de afrit "Centre", om te ontdekken dat het juiste adres van de startplaats ongelofelijk handig is: ik had onthouden dat we vertrokken in een "Stade", maar St. Amand bleek dus drie van deze dingen te hebben. Alledrie waren ze redelijk makkelijk te vinden, alleen was het natuurlijk het derde waar ik moest wezen!

Aangekomen zag een bekend gezicht, maar geen forumbikers. Nog even wachten, ze komen er straks aan dacht ik nog. Inschrijving was al gebeurd en nog niemand te zien, dus dacht ik te vertrekken, maar dit was hier een groepsstart en ze hielden duidelijk niet van solorijders die eerder wilden vertrekken. Nog 25 minuten wachten. Op vierentwintig seconden voor het vertreksein hield het op met regenen. Ik pelde vlug nog mijn regenjasje van mijn lijf en hop, daar gingen we. Een toertje rond het voetbalplein, baggerend door het natte zompige gras en in vijfde positie draaide ik de weg op, voor een volle 100 meter.

Links het bos in (het bekende gezicht ging als eerste) voor wat ik vreesde kilometerslange rechte dreven te zullen zijn, maar niets was minder waar. Single tracks, met flink wat zachte ondergrond, maar best te rijden ondergrond met de juiste banden, alhoewel ik regelmatig wat aan het sliden was, net als die film gisteravond op TV, "Tokyo Drift", maar dan veeeeeel trager. Net geen 10 kilometer verder reden we weer het bos uit. Een paar honderd meter asfalt en daar gingen we weer off-road voor allerlei tracks die ons bij het duwvaartkanaal brachten. De eerste asfalt was een verademing. Een eerste bevoorrading na zo'n 20 kilometer kwam eigenlijk redelijk vroeg, maar blijkbaar wou men de bikers even wat suiker in het bloed stoppen voor de eerste terril die eraan zou komen.

Ik had al gedacht om bij de splitsing voor de 45 te gaan, maar plots was de splitsing daar en ik voelde me als een jong veulen, met krachten te over, dus ging ik voor de 60. Het landschap werd vreemd, kanaaltjes gescheiden door muurtjes met torentjes, zoiets had ik nog nooit gezien. Dit werd gevolgd door een vreemde rij muren, precies oude vestingsmuren, maar blijkbaar recenter, waar we tussen konden rijden. (Les Douves de Conde blijkt achteraf.) Ik reed daar helemaal alleen, wat het nog wereldvreemder maakte. Na eerst wat langs het kanaal en twee of drie meertjes te hebben gereden werd de grond vervaarlijk donker...: De eerste terril van Conde-sur-l'Escaut. Dit was een welkome afwisseling. Bleek dat hier dus ook een Base de Loisirs was en die naam dekte duidelijk de lading.

Volgens de kaart aan de inschrijvingstafel was dit een lusje om wat bij te komen, een ritje rond twee meren. Ik was ondertussen al blij om een beetje goedlopende ondergrond te smaken, maar verdorie, de grond rond die meren was zwart en ja hoor, daar begon het weer te klimmen en voor ik 30 kilometer op de teller had was dit de tweede terril. In tegenstelling tot vorige week was het parcours heel mooi en moest ik geen extraatjes zoeken. Integendeel, een paar van de klimmetjes waren gemerkt "facile" en "dur" en ik kan je verzekeren, die "durs" waren niet van de poes. De afdalingen waren ook niet al te makkelijk, maar als het naar beneden gaat moet je niet duwen, dus liet ik me maar rollen. Dat lukte meestal, maar 1 keer moest ik toch mijn koproltechniek even perfectioneren. (Nog twee of drie keer en ik kan een echte koprol met bike en al en gewoon doorrijden, nu moet ik telkens nog weer op de bike stappen!)

Heel wat weggetjes en wegeltjes gingen door Conde en Fresnes (beiden sur-l'Escaut) en plots kwam ik op eerder bekend terrein: Raismes, waar we beide terrils mochten smaken. Ik kreeg wat problemen met de achterrem, maar die heb je niet nodig tijdens het klimmen en in Raismes kan je telkens afremmen als het weer wat vlakker is tijdens de afdalingen, alhoewel het soms wel een beetje op het nippertje was.

En dan kwam er een rechte lange dreef, twee kilometer lang. Ik kende dit stuk, want een tijd geleden stond Zanneis daar wat op de rest van de Steenbakkers te wachten tijdens een andere tocht. Even op de teller gekeken en ik had nog zo'n 10 kilometer te gaan. Het liep goed, dus gaf ik er een lap(je) op. Een bochtje naar rechts en daar gingen we weer singletracks op, tracks die ik herkende van Beuvrages, maar droger, alhoewel, hier en daar waren de paadjes redelijk diep!

Het reed snel en voor ik het wist kwam ik terug aan het Stade de Notre Dame d'Amour?!?!? Nog 7 kilometer te gaan? Neen hoor, bleek dat een aantal al te drassige stukken uit het parcours waren gehaald, waardoor het net iets korter uitviel dan oorspronkelijk gepland. Voor het eerst in lange tijd vond ik dit jammer.

De douches waren meer dan deugddoend en ik sleepte een DVD speler uit de tombola, samen met mijn broodje en een Leffe. Plots begon het weer te regenen. Perfect timing. Zij die er niet bijwaren hebben een mooie rit gemist. De regen bleef uit en de wind was alleen gevaarlijk boven op de terril van Raismes, waar ik bijna afwaaide.

Gereden afstand: 52.87 km
Totale rijtijd: 3:20'27
Gemiddelde snelheid: 15.8 km/u
Hoogste snelheid: 33.9 km/u
Hoogtemeters: 524 m

Oops... had het kaartje en zo vergeten... Hier is het uiteindelijk dan toch nog:


http://www.hinnaert.net/KML/2008StAmandLesEaux.kml


Grotere kaart weergeven

MTB TT Flines-lez-Raches (Fr) - 28/09/2008

Deze morgen in de dikke mist naar Frankrijk vertrokken. Gelukkig kent mijn autootje de weg al een beetje, want honderd meter zicht op de snelweg hield me zelfs beneden de wettelijke limieten. Naarmate ik dichterbij de uitrit 2A kwam, werd de mist precies dikker en dikker. Toch vond ik de Sales de Fetes, maar niet nadat ik eerst nog even de andere kant van het dorp moest zien te vinden, want de straten stonden vol rommel, van het rommelmarkt soort.

Ik parkeerde mij in een straat waar slechts aan 1 kant rommelmarkt werd gehouden en hoopte dat mijn fietsenrek er straks nog aan zou hangen. Klaargemaakt en hop naar de inschrijving. De koffie rook verschrikkelijk lekker en na een tiental minuutjes waren we met 7-8 bikers klaar voor het vertrek.

We gingen over een weggetje dat spoorvorming van de meest serieuze soort had opgelopen, waardoor het niet echt evident was om 1. op de bike te blijven en 2. je bike in de juiste richting te sturen. De mist zorgde ervoor dat mijn brilleglazen kletsnat werden, waardoor mijn zicht tot minder dan 50 meter beperkt werd. Jammer genoeg was dit ook zo voor de "brillenlozen", want toen we stopten om de afgrond links ons even te inspecteren konden we echt niet zien waar we naast reden.

Een eerste bos kwam eraan, wat een leuke afwisseling was en lange veldwegels voor we uiteindelijk op de weg kwamen. We reden honderd meter en zagen dat we Warendin verlieten. Was hier geen terril? De mist had ervoor gezorgd dat we er net naast reden en niet eens konden zien waar die bult lag...

De bevoorrading kwam eraan en we hadden nog maar een laag fungehalte mogen smaken. Gelukkig beloofde men ons vrijwel onmiddellijk een paar terrils. Een drankje en een hapje later gingen we op zoek. In Sin-le-Noble was het zover. Het parcours ging links, wij rechtdoor de dieperik in en terug naar boven, links, rechts, rechtdoor en opnieuw. Nog een spoor zoeken en alle Fransen waren compleet het Noorden kwijt, toen daar zeven Vlamingen alle hoeken en kanten van de terril aan het verkennen waren. Zelfs Fritsie verloor zijn gevoel voor richting en kon ons niet meer terugvinden.

We gingen via allerlei paadjes terug verder en reden langs een bos. "Kijk welke mooie paadjes" riep Slijkcrossertje. "En hier ook" zei Traxer. "Heb je dit al gezien?" zei Hanzi en het vierde paadje was het goeie, daar gingen we links het bos in. We begonnen op de paadjes, vonden elkaar terug aan de verkeerde kant van de gracht en moesten zelfs nu en dan eens roepen om ons te kunnen orienteren op het geluid. De eerste keer kwam ik het bos uit op een asfaltweg, die ik niet herkende en hop, daar gingen we weer, om plots op magische wijze terug het pad te vinden waar we binnengereden waren, wat ons terug op het parcours bracht.


Grotere kaart weergeven


We reden langs het kunstmatige meer van Rieulay en mochten daar nog wat spelen op het parcours. Hier moesten we opnieuw zelf nog wat extraatjes toevoegen om het leuk te maken, maar dat was in Rieulay geen probleem. Motorbiker en ik gingen verder op het parcours, terwijl de rest nog wat bleef spelen.

Op 1 hellingetje in Rieulay na, hadden we nog niet echt geklommen en mijn benen waren dus nog fris, dus ging ik voor de laatste kilometers nog een beetje jagen. Het feit dat ik door een madammeke op een Cannondale Lefty werd ingehaald had daar helemaal niets mee te maken. Motorbiker verklaarde me weer gek, maar ik moest en zou!

We konden nog eens genieten van de spoorvorming in omgekeerde richting en reden Flynes terug binnen. Mijn auto stond er nog en mijn fietsenrek hing er nog aan, dus ging ik maar binnen om mijn broodje en drankje te claimen. Lisa was er al, Fritsie was verdwenen en de rest van de bende kwam er in geen tijd aan.

Jammer, jammer, jammer. Met zo'n landschap en zo'n mogelijkheden was er weinig uitgehaald. We hebben er zelf heel wat aan toegevoegd, maar het beperkte zicht hield om tegen om nog meer te doen, wat we zelfs met een winterzonnetje hadden gedaan. We konden maar drie bomen ver kijken en reden nu al met meer dan 62 kilometer over de streep, terwijl de toertocht maar 55 kilometer lang was!


http://www.hinnaert.net/KML/2008Flynes.kml


Grotere kaart weergeven