MTB TT Zarren - 13/01/2008

Vorig jaar had ik hier forfait moeten geven en had hier dus nog nooit "gereden". Niko had beslist om vandaag met de motorfiets een toerke te gaan doen (overloper !) dus gingen Rik en ik maar alleen op weg naar het startpunt. Vanuit Kortemark gingen we richting Diksmuide dus richting "Bachten de Kupe", maar we staken de Ijzer niet over.

We vonden het vertrekpunt zonder zoeken en toen we aankwamen zagen we nog net "de vrouwen" vertrekken en de rest van de forumbende klaar om te vertrekken. Aangezien daar voor het ogenblik een paar mannen in heel goede form tussenzitten was het niet echt de moeite om hen te vragen op ons te wachten, we zouden toch onmiddellijk losgereden worden. We schreven in (een mountainbike te winnen is toch niet niks) en gingen op weg.

Met een redelijk grote groep gingen we het eerste stukje off-road in. Aan de andere kant was de groep uiteengevallen en passeerden we het bordje "Werken" (toch nog steeds een vreemde naam voor een gemeente) en gingen we verder langs Vladso en Esen. Het was hier en daar toch flink pompen om vooruit te geraken door de zachte, klevende ondergrond van "De Broeken". Rik maakte nog even een opmerking over het vlakke karakter van de streek en daar gingen we een bocht in waar ik een bordje opmerkte: Heuvelpad. Dat zag er niet goed uit.

Een bocht verder draaiden we de kasseien op. Omhoog. Het zag er redelijk lang uit en toen we bijna boven kwamen zat er een lichte bocht in de weg, die de rest van de klim toonde die al heel de tijd achter een boerderij verscholen zat. De wind zat schuin tegen en toen ik boven kwam kon ik al een pauze gebruiken, maar we zouden eerst nog flink wat veldwegen aandoen vooraleer we langs Klerken en Houthulst de eerste bevoorrading mochten smaken in de plaatselijke garage. Ik vreesde dat we daar getrakteerd zouden worden op nieuwe bougies en verse olie, maar de plaatselijke bakker zat ook in het complot, waardoor we een rijsttaartje konden verorberen. Net op tijd.

Weer op weg, eerst door een klein stukje bosgrond om dan het Vrijbos aan te doen. De Duitsers konden hierdoor worden tegengehouden in WO1, maar wij waren niet te houden. We gingen door de dreef alsof het asfalt was. De ondergrond werd uiteindelijk asfalt maar ging verdorie omhoog en het leek alsof ze bleef klimmen. Rik zette zich aan kop van het gelegenheidspeleton en ik ging mee in tweede positie. Dan in derde, dan vierde, vijfde positie, om uiteindelijk met honderd meter achterstand aan te komen op de top.

We gingen hier lusjes rijden, die telkens weer op die Melanedreef uitkwamen, gelukkig ging die dreef nu naar beneden! Voor we het goed beseften reden we een hoeve binnen voor de tweede bevoorrading. Nu al? Enfin, je hoorde mij niet klagen, toen ik een warme chocomelk in mijn keelgat goot. Waren het de hormonen in de melk, de kracht van pure chocolade of gewoon geluk, ik weet het niet, maar plots begon het allemaal beter te gaan. We gingen terug naar het Vrijbos en plotseling moest Rik niet meer op mij wachten.

We vonden ook nog een stukje militair domein waar we langs sjeesden, maar dat was zo ongeveer het enige verharde stuk in de buurt. Ergens had ik gelezen dat na de bevoorrading het parcours voor 80% onverhard zou zijn. Dit was duidelijk niet overdreven. We hadden nog de boomgaard en een appeltje voor de dorst, wat duidelijk geen slecht idee was. Plots was hier geen enkele weg plat, alles leek te klimmen. Er zat zelfs nog een stukje maisveld van minder dan 100 meter, maar het vergde krachten, zeker op het einde, want daar waren we aan het geraken. Gelukkig.

De bike-wash was net iets te overbevolkt, dus gingen we naar de kleedkamers voor een douche. Daar was het van 't zelfde, maar het warme water deed deugd. Een boterhammetje en een drankje later deden we de bike-wash aan onderweg naar de auto. Vlug terug naar huis voor een beetje echt voedsel, want deze rit had de reserves toch wel serieus aangesproken.

Een vlak ritje in de polders... "Mijn gedacht" zou Boma zeggen!

Gereden afstand: 44.53 km
Totale rijtijd: 2:33'23
Gemiddelde snelheid: 17.4 km/u
Hoogste snelheid: 31.2 km/u
Hoogtemeters: 233 m.

Als je dit parcours in Google Maps of Earth wil bekijken, copieer deze link: http://www.hinnaert.net/KML/Zarren.kml
(link copieren en in het zoek vakje van Google Maps plakken of bestand openen in Google Earth)

MTB TT Hulste - 06/01/2008

Deze week had ik een paar korte ritjes gedaan om toch weer een beetje conditie te kweken na weken inactiviteit. Tijdens mijn ritjes was ik al meerdere pijltjes van de Laagvliegers in Hulste tegengekomen. Het parcours lag grotendeels bevroren in het begin van de week. Warmer weer zorgde ervoor dat alles dooide en toen begon het te regenen en te regenen. Het snelle ritje van de zondag werd er eentje van nog geen 15km/u naar het einde van de week. En dan Hulste... Eigenlijk had ik gemengde gevoelens over de rit van vandaag. Vorig jaar had ik moeten opgeven nadat ik een duikvlucht over een gracht had genomen, wat mijn pols en schouder niet zomaar hadden verdragen. Het andere beeld dat ik nog had waren de velddoorsteken die ploeteren, baggeren en stampen waren. Het vochtige weer van de voorbije dagen was duidelijk aan het zorgen voor een herhaling.

Van thuis reed ik met de bike Niko ophalen en zag hier en daar de grond glinsteren. Dit was geen geval van te lange blootstelling aan het kerst-gebeuren maar het gevolg van nog een beetje nachtvorst. Samen reden we naar Hulste. De (kleine) forumbende zat ons al op te wachten en na de nieuwjaarswensen gingen we op weg. Vrijwel onmiddellijk gingen we een talud op, kwestie van direct onnozel genoeg te doen, vooral toen bleek dat het waarschijnlijk niet de bedoeling was deze hindernis te nemen. Honderd en vier meter verder ging Cowboy Peter tegen de vlakte in een boomgaard tijdens een inhaalmanoeuver. In tegenstelling tot vorig jaar gingen we direct naar Lendelede, om de Baekelandtroute te rijden, weliswaar met aanpassingen.

Cowboy en VTT-tje gingen er vandoor en wij lieten ze rustig begaan. Het parcours was al lastig genoeg zonder dat er dan nog gekoersd moest worden. We zagen ze redelijk lang voor ons uit rijden, want zelfs koersen was niet van die aard dat records gebroken zouden worden. Plots toonden de pijltjes dat we vanop de asfalt links een veldwegel in moesten draaien. Twee mannen voor ons negeerden het glinsterende asfalt en gingen tegen de vlakte, een beeld dat we nog een paar keer zouden zien vandaag, gelukkig meestal zonder veel erg, al zullen de verkopers van koerstenuetjes wel een paar bezoekjes krijgen volgende week. Ik ging achterop mijn zadel hangen en ging goed vooruit door de modder tot ik op het einde van het weggetje in de blubber nog wel net snel genoeg reed om niet omver te vallen. Ik had gelukkig al een paar keer kunnen laveren langs minder fortuinlijke bikers maar als ze dwars over de weg voor je komen te staan kan je toch niet veel anders dan stoppen.

Ik verloor in dit stukje Niko, die ik ter hoogte van de bergkapel in Lendelede plots weer langszij zag komen. Bleek dat hij zijn ketting had moeten bevrijden en dat hij maar een stukje extra asfalt had ingelast om mij weer bij te benen. Samen gingen we het veld weer in om opnieuw de vaste Lendeleedse route te hernemen. Op de klim na het sportcentrum ging ik even tegen de vlakte toen iemand voor mij een vreemde beweging maakte, wat Niko een glimlach ontlokte. Op de bevoorrading tweehonderd meter verder was "de Fast" boos op zijn bike. Hij had hem daar gewoon gegooid "die banden zijn verdorie niet goed genoeg!", maar een drankje later was hij al weer op weg. Toen we het stukje wegel bij boer Frans (door ons ook boer Boer genoemd) aandeden was het Niko die een dwarsligger voor zich kreeg. Ik was eigenlijk blij om even trager te rijden wachtend op Niko. We gingen verder en volgden een groep bikers op een single track. Plots ging de eerste links in de gracht, maar net op het moment dat die gracht overging in een gekanaliseerd ding. Op het nippertje vermeed hij een smak tegen het beton. Iets trager gingen we verder.

In geen tijd passeerden we langs Niko's en we lasten ook nog vlug een extra bevoorrading in bij mij thuis. Daar gingen we weer. Een paar prive stukjes in de buurt later gingen we richting Ingelmunster. Toen we daar afdaalden en richting Ooigem bos zouden rijden, bleek het beste er af. Niko's knie deed ook nog eens flink pijn en toen we 29.5 km op de teller hadden zochten we de kerktoren van Hulste. We gingen er zo snel mogelijk naartoe, wat inhield dat we toch nog een paar modderstroken meepikten, kwestie van de rechte lijn te blijven volgen natuurlijk. Plots waren we weer aan het vertrekpunt en gingen we vlug genieten van een broodje en een drankje.

Mijn verwachtingen waren duidelijk ingelost... Het was dit jaar inderdaad weer baggeren en ploeteren, maar toch zo leuk om te doen. Tot volgend jaar.

Dan moesten we nog met de bike terug naar huis, maar mijn retour na een paar weken gedwongen nietsdoen was niet onverdienstelijk. Sven Nijs werd Belgisch kampioen en ik ben niet in slaap gevallen, dus... het had erger kunnen zijn!

Gereden afstand: 31.65 km
Totale rijtijd: 1:56'45
Gemiddelde snelheid: 16.3 km/u
Hoogste snelheid: 29.7 km/u
Hoogtemeters: 164 m

Als je dit parcours in Google Maps of Earth wil bekijken, copieer deze link: http://www.hinnaert.net/KML/Hulste.kml
(link copieren en in het zoek vakje van Google Maps plakken of bestand openen in Google Earth)

MTB TT Hertsberge - 08/12/2007

De mooiste tocht van Vlaanderen en meer van al dit moois werd de rit al genoemd op het forum op mountainbike.be. Of het nu echt de mooiste is wil ik in het midden laten, het is er zeker 1 om niet te missen. Net als vorig jaar stonden de auto's al bijna op de afrit van de autostrade geparkeerd, dus er zouden weer flink wat bikers zijn. Om al te veel fileleed op de single tracks te vermijden, kozen we voor een iets later vertrekuur en tegen kwart voor tien waren we vertrokken.

Al heel de week had ik last van een verkoudheid, maar had hier verder geen erg in gehad. De gezonde boslucht zou me er wel bovenop helpen. Maar dit en de gevolgen van 7-8 weken inactiviteit zorgde ervoor dat ik al van in de eerste kilometers aan het achtervolgen was. Het liep vierkant en het leek of ik reed met mijn remmen dicht. Niko moest heel de tijd babysitten, achterop kijken hoe ver ik nog achter was, zich wat laten zakken en mij terug op sleeptouw nemen.

Naar plaatselijke traditie reden vrijwel onmiddellijk de weg op, kwestie van de gelederen een beetje uit elkaar te trekken voor we het bos inreden. Een dreef links, een dreef rechts en hop, daar kwam een einde aan het asfalt. Lange stukken recht door het bos, die er toch voor bleven zorgen dat we redelijk snel bleven reden (Niko vooral, ik daarachter met een heel lange elastiek!) Voor we het goed beseften stonden we aan de eerste bevoorrading. Daar stond een vrolijk ontspannen Filiberke de andere bikers - maar eigenlijk vooral de bikesters - te bekijken. We beslisten om samen verder te rijden. We draaiden het erf af en daar gingen we voor een paar kilometertjes modder.

Ademen ging moeilijker en moeilijker. Was die verkoudheid dan toch echt? De benen waren nu en dan eens van rubber, maar dat kan je overwinnen: verstand op nul en stampen, stampen, stampen. Niet ademen is moeilijker. Toen mijn pols dan ook nog eens pijn begon te doen kon ik niet meer remmen met mijn voorrem en mijn achterrem had het al eerder opgegeven. Nu ik nog! Ik liet Niko en Filiberke maar gaan en maakte een afspraak aan de aankomst. Zij voor de volle rit, ik voor de 32 of de 38km, ik zou nog wel zien.

Ergens op een boomkwekerij kwam de volgende splitsing en ik ging na zo'n 25 kilometer voor de kortst mogelijke pijn : de 32. Het was echt afzien, maar telkens we een off-road stukje hadden met wat modder of zachtere ondergrond had ik toch weer spijt dat ik niet voor de gehele rit was gegaan. Die laatste zeven kilometer waren echt de moeite en ik reed met tranen in de ogen. Ofwel van de pijn ofwel van verdriet dat ik de gehele rit niet kon rijden...

Toen we het laatste technisch bosje doorreden wou ik eigenlijk nog eens terug, maar het lijf wilde niet meer mee. Mij nog 900 meter verder naar de aankomst gesleept en onmiddellijk mijn emmertje warm water gaan claimen om mij toch nog even op te frissen voor de anderen er aan kwamen.

Dit was een prachtige tocht, maar ik heb er niet echt kunnen van genieten en had de rest van de dag een rothumeur. Volgend jaar herkansing.

Gereden afstand: 32.82 km
Totale rijtijd: 1:45'39
Gemiddelde snelheid: 18.6 km/u
Hoogste snelheid: 34.4km/u

Als je dit parcours in Google Maps of Earth wil bekijken, copieer deze link:http://www.hinnaert.net/KML/Hertsberge.kml
(link copieren en in het zoek vakje van Google Maps plakken of bestand openen in Google Earth)