MTB TT Raismes (Fr) - 22/05/2011

Blijkbaar hebben we met een drietal het mooiste van de tocht gereden in de eerste 30 kilometer. Zelfs al was het niet echt nodig in dat stuk, toch hebben we er hier en daar een stukje aangebreid, kwestie van het plezier lang genoeg te laten duren.

In ieder geval zal ik het de komende weken en maanden in mijn koppeke zoveel mogelijk herbeleven.

Bedankt allemaal.


http://www.hinnaert.net/KML/2011Raismes-Mei.kml


Grotere kaart bekijken

MTB TT Cassel (Fr) - 17/04/2011 (6de Cassel Trophy)

Toen ik deze morgen uit mijn bed rolde voelde ik het al, het zou geen hoogdag worden. Ik was al moe tegen de tijd dat ik koffie had gemaakt. Ik had vooraf betaald en mijn zuinige zelf verplichte mij dus tegen beter weten in naar die bult in Noord-Frankrijk te rijden.

We verzamelden op de "ligweide" en ik ging mijn stuurnummer afhalen. Zoals ik me voelde zou ik die beter achter mijn zadel hangen, dan wisten de mensen tenminste wie het wrak voor hen was. We gingen er snel vandoor, voornamelijk omdat het hier start met een afdaling van om en bij de twee kilometer. De snelheid ging omhoog en in geen tijd reden we boven de 50 per uur. "Nu hebben we ook al de hoogste snelheid van de dag gereden" zei Biker Tino en hij zou gelijk krijgen.

De eerste lus die ons terug naar Cassel zou brengen was lang, heel lang, zeker vergeleken met vorige edities, vooral omdat er nogal wat asfalt in zat. Het duurde bijna 10 kilometer voor we terug op het sportterrein reden, om daar de afdaling te nemen die de vork van mijn vorige bike noodlottig werd. Dit keer zonder problemen naar beneden gereden, trouwens ik kon moeilijk anders want Falco en zijn fototoestel stonden me onderin op te wachten.

Het was al heel de tijd harken en toen we de klim naar de top van de berg inzetten zag ik het al zitten om de kidstoer te volgen. De klim naar de top van de Casselberg doet de muur van Geraardsbergen verbleken, gelukkig is er de bevoorrading om alles te laten vergeten. De volgende kilometers reden iets beter, maar toen ik na een twintigtal kilometer lek reed wist ik al dat ik meerdere keren zou sterven vandaag. Ik drukte per vergissing dan nog mijn tellertje af, waardoor ik een zestal kilometer van het parcours "niet vooruit ging".

Je gelooft niet wat het doet voor je moraal als je iets meer dan 20 km hebt gereden en een tiental minuten later nog maar 20.46 km op de teller ziet. Falco hielp me met aangepaste statistieken en een keer of twee haalde hij me terug, onder het mom te staan wachten om foto's te nemen. Gelukkig reden we snel een bos door, dat de vergelijking met het "bos van den doctoor" in de Herdersmarathon kon doorstaan. Een weggetje verder en daar het motorcrossterrein. Dit jaar was het enkel de klim. Geen bevoorrading en geen afdaling. Toen ik uiteindelijk boven kwam was mijn conclusie kort en allesbehalve krachtig: ik zou plooien vandaag.

Werner, dank je voor de foto.

De klim op de kasseien zou me dit keer niet zo goed bekomen, want mijn rechtervoet schoot los een vijftal meter voor de bocht. Dju, dit stukje te voet en herbeginnen voor de laatste meters tot de bevoorrading. Ik kreeg twee fans, die me zouden volgen op de kortere afstand, alhoewel 45 km op en rond de Casselberg nu ook niet van de poes is. Die laatste lus was inderdaad niet te versmaden. Redelijk snel reden we een bos met flink was hoogteverschillen binnen.

Dit is het leuke aan biken. Als je vindt dat je stikkapot bent en je gaat op je eigen tempo rustig omhoog, juist snel genoeg om niet omver te vallen, dan nog haal je mannen in die nog trager zijn. Jammer genoeg moet je dit dan doen op de "Petit chemin de la Gare", die je beginnend met vals plat, via een lange klim, die uitmondt in een flinke klim... om plots een honderdtal meter hoger te raken. Gelukkig komen boven een aantal leuke stukjes door het bos, die je jammer genoeg flink laten dalen, waardoor je weer kan klimmen, maar het zicht op de aankomstboog in de verte geeft een mens vleugels.

Broodje en drankje en de groep verzamelde zich rond Belle, die wat vloeibaars had meegebracht voor haar verjaardag. Een kwartiertje later ging het al veel beter. Het duurde een eeuwigheid voor de anderen eraan kwamen. We bleven veel te lang in de zon zitten en vertelden nog wat heroische verhalen uit de tijd toen de mensen nog haar op hun hoofd hadden...

Ik vond het persoonlijk de minste aflevering die ik al gereden heb. Veel asfalt in het begin op de mooie stukjes op het eind na niet al te veel mooie tracks. Ik had de indruk dat het streven naar een langere afstand aan kwaliteit heeft gekost. Gelukkig had ik de lus van de 60 niet gedaan, want die bleek dan nog eens lange rechte veldwegels te bevatten en die zijn allesbehalve mijn ding. Met dit parcours ben ik niet zeker of ik volgend jaar hier aantreed. Met de benen van vandaag zou ik onze collega Jan Spier willen aanhalen, die zijn bike op de grond gooide bij de aankomst met de gevleugelde woorden "hij staat te koop".

Gereden afstand: 44.60 km
Geregistreerde waarden (tellertje afgezet onderweg...)
Gereden afstand: 38.60 km
Totale rijtijd: 2:33'39
Gemiddelde snelheid: 15.1 km/u
Hoogste snelheid: 52 km/u
Hoogtemeters: 778 m


http://www.hinnaert.net/KML/2011CasselTrophy.kml


Grotere kaart bekijken

La Course des Ch'tis - Bois d'Olhain (Fr) - 10/04/2011

Ja wat was dat hier vandaag. Een klein circuitje, die je volgens de leeftijdscategorie tussen de 3 en de 7 keer mocht afbollen. Piece of cake dacht ik, toen het circuit geen 10 maar slechts een vijftal kilometer lang bleek te zijn. Hoe een mens dingen verkeerd kan inschatten...

De start lag onderaan een klein klimmetje op asfalt en toen ik de elites voor ons zag vertrekken reden ze precies naar beneden. Ik keek nog eens achterom en keek recht in de ogen van een aantal zeer scherp staande madammen. Die zouden me dus snel inhalen.

Toen de masters 3 groep vertrok bleek die klim van 30 hoogtemeters op een afstand van 300 meter toch pittig als start. Enfin, ik kwam als voorlaatste van mijn categorie onder de boog gereden waar de tijdsopneming stond opgesteld. Lap, achtervolging, alhoewel ik niets anders had verwacht. Even later haalde ik al de vorige groep in, waar Matthias en Motorbiker vlot keuvelend achter wandelden...

Motorbiker verschoot zich een bult, sprong op zijn bike en dat was het laatste wat ik van hem zag. Ik kon Matthias nog even bijbenen, maar verloor hem uiteindelijk ook uit het oog.

Het parcours was super uitdagend. Op en neer en geen klein beetje. De eerste afdalingen waren haarspelden, waardoor je geen snelheid haalde en het zou een tweetal kilometer duren eer er een "deftige" afdaling aankwam, die hoe kon het anders, gevolgd werd door een klim die je op de adem pakte.

En dan een singletrack waar je eindelijk eens snelheid kon halen. Tijdens mijn eerste doortocht haalde ik daar een 35 per uur, jumpend over boomwortels en een trap of twee. Ik voelde me een hele meneer, maar toen ik tijdens mijn tweede doortocht een van die elite renners volgde waren de jumps dubbel zo lang en de topsnelheid ging naar 45 per uur, laverend tussen de bomen en de trappen twee in eens genomen.

Hier kreeg ik dorst van. Gelukkig was ik voorzien. Het hele parcours had 1 strook waar je kon recupereren: een afdaling over een weide, maar door de dokkerende ondergrond geen plek om zelfs maar een drinkbus aan de mond te zetten.

Na de tweede ronde begon ik al te voelen dat er hier gereden moest worden. Ik durfde naar mijn hartslag niet meer te kijken en keek dan maar eens naar de hoogtemeters. Wat? 157 hoogtemeters na een rondje van 5 kilometer? Misschien was dat de reden dat het hier en daar minder vlot reed.

Ik was klaar om 4 toeren te rijden en na toer 3 dronk ik nog iets voor de klim op asfalt nog eens aanging. Toen ik klaar voor de laatste ronde onder de boog reed hoorde ik dat het afgelopen was voor mijn categorie. Enfin, ik had nog een ronde kunnen rijden, maar zeker geen twee meer.

Stuurnummer teruggegeven en terug naar beneden om de anderen te zien langskomen als ze uit het bos reden. Nog een paar keer de adem uit mijn lijf geroepen en naar de auto om mijn bike erop te gooien. Vanaf dan kwam er elke paar minuten iemand over de aankomst gereden en snel was er een hergroepering in de zon. Toen ik zag hoeveel kracht er nog in de benen van die elites zat toen ze de eindsprint inzetten was het duidelijk dat er hier een verschil in categorie was. Morgen gooi ik de resultaten hierbij, van zodra ze gepubliceerd worden.

Blij dat ik het eens gedaan heb en ontdekt dat het Bois d'Olhain nog veel meer in zijn mars had dan ik al wist. Dit wordt een plek om eens een zondag te komen "spelen" als er niets anders te doen is.

Gereden kilometers: 14.62 km
Totale rijtijd: 1:14'22
Gemiddelde snelheid: 11.8 km/u
Hoogste snelheid: 45 km/u
Hoogtemeters: 472 m


http://www.hinnaert.net/KML/2011CourseCh'tis.kml


Grotere kaart bekijken

En dit is het hoogtekaartje... Ieder toerken van 5 km zag er zo uit, beginnende met de klim naar de tijdsmeting en dan telkens eindigend met dezelfde klim:

MTB TT Wavrin (Fr) - 03/04/2011

Toen we aan de inschrijvingstafel zaten te wachten op de laatsten van de groep nam de plaatselijke omroeper de microfoon. Het was niet duidelijk welke taal hij sprak, terwijl de meeste inboorlingen hem ofwel straal negeerden ofwel perfect verstonden. Wij niet dus. Dit was dus het zuiverste Ch'ti wat je kon horen.

We trokken het ons niet aan en vertrokken door het park achter de polyvalente zaal zoals het daar zo mooi genoemd werd. Motorbiker aan kop van het peleton en na een tweetal kilometer gingen we hem halen voor hij zich alleen op de wereld voelde. Het reed goed en de stukjes asfalt haalden de snelheid omhoog. We wisten dat de aanloop niet bijster mooi zou zijn, dus lieten we het aan ons hart niet komen.

Allennes-les-Marais en Carnin door en Phalempin naderde snel. Heel snel. Na 45 minuten hadden we een gemiddelde flink boven de 20 per uur, dat onmiddellijk werd vervangen door stukjes van net geen 10 per uur in het bos van Phalempin. De eerste strookjes waren leuk, maar de ondergrond lag redelijk vettig. Enige techniek was nodig om door de diepe modderige geulen te duiken en de boomwortels te ontwijken of toch tenminste zonder ongelukken te nemen.

We reden de Dreve des Morts binnen (ik herinner me in een ver verleden daar "piepedood" door te zijn gereden) voor een kort stukje voor we weer singletracks aandeden. Na een lange lus reden we dezelfde dreef van de andere kant binnen om redelijk snel een speelpleintje op te rijden. "Ralentir" stond er, wat niemand problemen gaf, want daar stond de bevoorrading. Spartaans, maar genoeg om de inwendige mens weer aan te sterken.

Weer op weg door het bos en het lag daar nog iets vochtiger dan daarvoor. Gelukkig bleef het berijdbaar en konden we nog een bosje meepikken in Thumeries voor we de veldwegels naar Mons-en-Pevele begonnen te klimmen. Ik vreesde voor de dodelijke kassei naar de kerk, die gelukkig vervangen werd door een off-road klim. Toen we boven een stukje ouderwetse betonbaan opreden kwam er een hergroepering, die nodig was om de adem en de hartslag onder controle te krijgen.

Een tweetal kilometer asfalt en hop, weer het bos van Phalempin binnen voor mooie singletracks, die toch net iets lastiger lagen dan verwacht. De snelheid ging weer omhoog en we reden de bevoorrading opnieuw binnen, waar de ajuinsoep ondertussen op het vuur stond te pruttelen. Een paar kopjes konden voor jet aandrijving zorgen, dus gingen we ervoor. Het was eten en drinken en niet iedereen at al zijn groenten op, misschien gelukkig, want hier kwamen we snel weer op de veldwegels aan de rand van het bos. We konden nog eventjes terug de single tracks op, maar dan gingen we voor de laatste 7-8 kilometer op eerder vervelende veldwegels en een verdwaalde kassei.

Motorbiker ging net als vorige week in de aanval, op een kassei dan nog... Ik liet hem rijden want als hij zo sterk was als vorige week was er toch geen doen aan. Een kilometer verder konden Biker Tino en ik hem weer oprapen. "Ik wou eens zien of ik bij die anderen kon raken" was zijn excuus. Neen dus. Geen twee keer dacht ik bij mezelf. Ik ging aan kop rijden (van de achtervolgers) en begon hard te duwen. Een fully op deze droge veldwegels is leuk en het ging goed. "Wacht eens even" hoorde ik achter me. Plat? Panne? "Het is nog maar twintig voor elf en nog maar 7 kilometer te rijden. Als je zo blijft doorgaan zijn we te vroeg thuis".

Ik hield even in maar het parcours kon me hier niet echt meer boeien, dus ging het maar weer sneller en sneller, kwestie van het snel voorbij te laten zijn. Nog een laatste demarrage in een veldwegel zorgde ervoor dat mijn snelheid van flink boven de twintig naar net onder de tien daalde. Dergelijke stukjes haalden de rest van het poer uit de kuiten. Nog wat goedlopende stukjes op het einde en daar plots een wild gesticulerende wandelaar. We verstonden alleen "pont" en "tomber". Brug, vallen? Wat zou hij bedoelen? Toen we na de brug op een stukje bangkirai rechts moesten draaien ging Biker Tino even plat op zijn zij. Nu wisten we wat hij bedoelde. Met pijnlijke billen reed Tino samen met ons Wavrin terug binnen.

Veel volk (wielertoeristen, mountainbikers en wandelaars) een drankje en een broodje later waren we fit genoeg om opnieuw een beker te gaan ophalen. Een klein interview met de Ch'ti omroeper. (Ondertussen bleek dat zelfs de inboorlingen hem heel moeilijk begrepen). Twee antwoorden gegeven op vragen die ik niet goed begreep, maar blijkbaar tot ieders voldoening. De beker aan onze jongste deelnemer meegegeven om op zijn schouw te zetten en wij terug naar huis om de Ronde op de voet te volgen.

Niet de beste rit ooit, maar zeker de moeite om te doen.

Gereden afstand: 55.91 km
Totale rijtijd: 2:56'45
Gemiddelde snelheid: 19.0 km/u
Hoogste snelheid: 35.4 km/u
Hoogtemeters: 271 m


http://www.hinnaert.net/KML/2011Wavrin.kml


Grotere kaart bekijken

MTB TT Douvrin (Fr) - 27/03/2011

Ik vraag het mezelf elk jaar opnieuw. Waarom opstaan als de nacht al zo kort is? Toch is er iets dat ons telkens drijft om het te doen. Wat weet ik niet precies, maar ik vrees dat het woord terril er voor iets tussenzit.

We waren nog geen honderd meter ver en we zaten al in iemands weide te crossen, wat snel duidelijk werd toen we de afsluiting op het einde bereikten. Opnieuw op weg en recht naar Hulluch, waar we het terrilterrein van Fosse 18 (mijngang 18) als eerste smaakmakertje aangeboden kregen. Deze werd snel opgevolgd door de terril van Vermelles, waar we lekker rond konden rijden.

Toch was dit alles maar een opwarmertje, want daar zagen we beide delen van de terril van Mazingarbe voor ons liggen: de Tafelberg zoals we die ondertussen al eens durven te noemen. De lange klim naar het hoogste punt aan de ene kant van de straat liep redelijk vlot en toen we boven kwamen bleken de pijltjes grotendeels verdwenen door de rondsjeezende quads. We lieten het aan ons hart niet komen en klommen all the way naar het hoogste punt, dat ons toeliet om een leuke afdaling aan te vatten. Lisa geloofde mijn instructie niet: "verstand op nul en mij gewoon volgen", waardoor ze een andere manier vond om in haar ogen veiliger naar beneden te rijden. Alleen jammer dat haar afdaling de volgende klim terug naar boven was...

De andere kant van de straat en daar reden we drie keer naar boven, met hier en daar een speelstukje. Na de eerste keer wou Motorbiker al eens bissen, maar na de derde doortocht was al onze aandacht op het volgende lekkers geconcentreerd. We konden eerst nog genieten van een sobere maar meer dan voldoende bevoorrading, waar de mannen zich verontschuldigden voor de verdwenen pijltjes op de terril. Pijlen op de grond en quads gaan niet goed samen, dat mag duidelijk zijn, maar moeilijk is het niet: klimmen tot boven en dan afdalen en snelheid maken.

Richting Bully-les-Mines voor een vreemde valpartij van Biker Tino op een klein en zeer leuk terrilstukje, dat ons dichtbij de Autoroute des Anglais bracht: de rechtstreekse verbinding met Eurotunnel. Even jagen op de paadjes langs de snelweg en plots stond Biker Tino aan de kant. "Lek" riep ik. "Neen hoor" hoorde ik en reed door. Toen we op het einde van het pad kwamen was hij er nog niet. Motorbiker reed terug om te helpen, terwijl we met zijn vieren gingen kijken hoe we "onze" terril, de Forumbikersterril zouden bereiken.

Soms moeten we door de mais, soms door een aardappelveld, maar nu zag het er prachtig uit, alleen... Wat waren die voertuigen op het einde van het doodlopende weggetje? Snel werd het duidelijk dat de terril vandaag niet zou worden toegevoegd aan het parcours. Een vijftal jagers met een fretje dat in de konijnenholen werd gejaagd, terwijl de anderen van beneden naar boven schoten met hun tweeloop benam ons de lust om daar boven rond te rijden.

Niet getreurd en naar Labourse-Verquigneul, waar de laatste zwarte ondergrond ons zou toelachen. Hier lieten we ons eens gaan en deden de leukste stukjes twee keer, niet noodzakelijk in de juiste volgorde, wat het zeer leuk maakte. Hier waren ondertussen geen andere bikers meer te zien, dus veroorzaakten we niet al te veel problemen.

Hier kwam de eerste asfalt. Een volle vier kilometer rechtdoor, lichtjes bergop, tegen de wind. We probeerden een waaier op te zetten achter de brede rug van Matthias, die niet meewerkte, waardoor de ouden van dagen weer het werk mochten doen. Gelukkig maakten we een bocht van 90 graden links, die de wind van richting deed veranderen. Hier kwamen wat vervelende veldwegels, maar die namen we er met plezier bij. Motorbiker had blijkbaar nog wat over en hij probeerde even een Cancelaraatje, dat hij welgeteld vijfhonderd meter volhield.

En dan begon het. De oude spoorweg, omgeturnd in wandelpad. Van Vermelles tot ergens ter hoogte van Douvrin, waar ik fier de kop van het peleton nam aan net geen 30 per uur. Als ik ze achter me kon houden zou het hier geen koers worden zoals vorige versies dacht ik nog. Vanop links kwam Fabian Motorbiker me voorbij, met twee, drie, vier, vijf man in zijn wiel. Ik loste de rol. Die bloeddoping zou toch moeten verboden worden. Zij hadden duidelijk allemaal een transfusie met bloed van een haas na een recente hoogtestage gekregen: een berghaas dus.

Gelukkig reed er hier en daar nog een andere biker tussen, die ik als target kon gebruiken om ze terug in te halen, wat niet echt meer lukte. Ik raapte nog een tiental mannen op, maar de berghazen waren waren een dikke vijfhonderd meter voor me terug in de Rue Pasteur. Het deed me deugd dat er nog mannen van onze groep achter me kwamen, maar ik was liever met de eersten over de meet gereden. Enfin, ik rij tenminste zuiver dacht ik onmiddellijk!

Zelfs zonder de extraatjes die we normaal toevoegen was dit een leuke rit. We wisten dat er terril inzat, maar blijkbaar waren we allemaal vergeten hoeveel wel. Heel leuke stukjes in onder andere Bully-les-Mines, die heel origineel in elkaar waren gestoken. Mooi werk en genoeg om ons hier volgend jaar opnieuw te laten aantreden.

Gereden kilometer: 55.69 km
Totale rijtijd: 3:00'18
Gemiddelde snelheid: 18.5 km/u
Hoogste snelheid: 44.6 km/u
Hoogtemeters: 478 m


http://www.hinnaert.net/KML/2011Douvrin.kml


Grotere kaart bekijken

MTB TT Rebreuve-Ranchicourt (Fr) - 20/03/2011

Gisteren had ik alles klaargelegd. Korte broek, truitje met korte mouwtje en armstukjes. Toen ik in mijn adamskostuum in de garage stond keek ik even naar beneden en concludeerde dat de kou mij tot iets meer kledij zou dwingen. Voor alle zekerheid nam ik zelfs nog een extra truitje mee. Toen ik het ijs van mijn ruiten mocht krabben was ik blij met mijn aangepaste vestimentaire keuze. Min twee bij vertrek en al een volle twee graden Celcius bij aankomst in Rebreuve.

Met dertienen waren we niet al te happig om te vertrekken en gelukkig kwam er nog een veertiende bij. Niet dat we bijgelovig zijn, maar je weet nooit. Op het einde van het straatje stonden de eerste pijltjes op de grond gespoten en we gingen links. Een drietal kilometer verder reden we nog altijd op asfalt (al waren we al een reeks trappen afgereden). Een snuggere biker merkte op dat we vertrokken waren met oranje pijltjes en nu groene pijltes aan het volgen waren... Het totaal gebrek aan andere bikers verstevigde de indruk dat we fout zaten.

Terug richting de kerktoren van waaronder we vertrokken waren en daar stonden ze weer: oranje pijltjes. Enfin, een opwarming van een vijftal kilometer op asfalt kan nooit kwaad en gelukkig, want toen we op het juiste parcours raakten konden we onmiddellijk een honderd meter klimmen. Honderd meter hoogteverschil wel te verstaan. Het soort off-road was niet echt mijn ding, maar makkelijk was het nergens. Het bleef klimmen en de afdalingen waren veel te kort om deugd te doen.

Ik begon meer en meer paadjes te herkennen, alleen bleken de afdalingen die ik kende te zijn omgevormd in klimpartijen. Merkwaardig genoeg waren de klimpartijen afdalingen geworden. We reden over paadjes die we in omgekeerde richting reden tijdens de tochten van Grenay, Angres, Houchin en Sains-en-Gohelle. De eerste bevoorrading lag aan de voet van de heuvels van Alblain-Saint-Nazaire. Ik verloste me van een deel textiel, want de klim die eraan zat te komen zag er indrukwekkend uit, wat hij ook was. Ik had nog geen kou gehad maar had nu duidelijk goed warm.

De klim naar het soldatenkerkhof van Notre Dame de Lorette was bijlange zo leuk niet als anders, als we ons de dieperik in kunnen laten vallen. Toch was dit de reden niet waarom we weer even stil werden. Meer dan 45,000 soldaten liggen hier begraven op de top van de heuvel waarvoor ze van 1914 tot ergens in 1915 bijna een jaar vochten. We zijn nu al zo veel keer hier langs gereden en het went niet. Echt niet.

Het parcours werd iets uitdagender en leuker om te rijden. Platter werd het niet, bijlange niet. Flink wat hoogtemeters werden onder de wielen geschoven en we moesten het Park van Olhain nog hebben. We vonden een bosje met tracks en een beetje verwarrende bepijling. Een drietal ging dat bos verkennen terwijl de rest het parcours bleef volgen. Op de tweede bevoorrading (met toastjes met leverpastei, rode wijn en augurkjes naast het gewone aanbod van chocolade, fruit, koekjes rozijnen en nog vanalles) konden we hergroeperen voor de laatste kilometers.

Van waar kenden we dat Parc d'Olhain eigenlijk van? We wisten het niet meer, maar toen we hier aan begonnen herkende ik tracks van Lapugnoy. Het werden 7-8 kilometer puur genieten. Het mooie parcours en de wandelende bikers maakten me weer sterk en ik haalde de ene na de andere vluchter terug bij. Ik genoot nog van die groep die ik voorbij ging in de klim en waar ze 1 van de bikers vroegen "was dit je pa of je grootvader?". Mij kon het niet schelen, ik reed naar boven voorbij de wandelaars, fier als een gieter. Nu hadden we alleen nog de afdaling op de krijtrotsen, die bij regen zo glad ligt als een bevroren ondergrond waar het net op regende. Het lag droog en ging er met heel veel plezier af.

Was het begin van de rit mijn ding niet helemaal, de laatste kilometers maakten veel goed. Niet alleen het parcours dat plotseling redelijk spectaculair werd, maar ook mijn benen die me niet in de steek lieten. Jammer van de vele gemiste kansen (er lagen bossen en veel leuke paadjes links en rechts van ons) maar qua training was dit zeker niet slecht. Meer dan 800 hoogtemeters op 50 kilometer is niet slecht om aan de conditie te werken.

Gereden afstand: 53.42 km
Totale rijtijd: 3:07'46
Gemiddelde snelheid: 17.1 km/u
Hoogste snelheid: 47.1 km/u
Hoogtemeters: 845 m


http://www.hinnaert.net/KML/2011RebreuveRanchicourt.kml


Grotere kaart weergeven

MTB TT Beignee - 13/03/2011 (11ieme Rando des Bourg Bikers)

Het is altijd moeilijk om een beslissing te nemen die je slaap tijdens het weekend fameus inkort. 150 km rijden om een toerken te rijden in de buurt van Charleroi of in bed blijven? Alhoewel het tweede in de polls gewonnen had, koos ik voor het eerste. "Goe zot" hoorde ik in mompelende wijs achter me, toen ik mijn afgetrainde lijf uit bed liet rollen. Vrijwel alles stond klaar, alleen nog wat koffie in mijn beker en ik was klaar voor de reis.

Aangekomen in Beignee bleek het iets drukker dan vorig jaar, maar dat kon evengoed een idee zijn, aangezien Beignee maar een voorschoot groot is. Binnen in het charmante lokaal van de Bourg Bikers zaten al een paar van de groep te wachten. Toen de laatste erbij kwam gingen we er vandoor. Net als vorig jaar begon de rit op klimmende asfalt, de enige noemenswaardige die we in de komende 30 kilometer zouden zien.

Een single track naar beneden en maar snelheid maken, die plots door de klim in het Bois de Marbaix onmiddellijk werd herleid naar een getal met 1 cijfer. Een dreef in het bos liet ons toe om de spieren op te warmen en Gozee te bereiken, waar we snel de ruine van de Abbaye d'Aulne in het oog kregen.

De site is indrukwekkend genoeg, maar ligt vrijwel op het niveau van de Samber, waardoor er vanaf dit punt eigenlijk alleen maar geklommen kan worden. Gelukkig werd eerst een track naast de rivier aangedaan, maar dit kon niet blijven duren. We gingen rechtsaf en hop weer het bos binnen en naar boven. Ik herkende de klim waar ik vorig jaar halverwege had moeten afstappen, maar dit keer reed ik vlotjes naar boven. Een mooi pad door het bos met vals plat en een korte afdaling naar de eerste bevoorrading.

Even een dorpje door en weer het Bois de Marbaix binnen voor een reeks andere tracks en het eerste riviertje om door te rijden. Met afgekoelde voeten terug verder, Jamioulx door en hetvolgende bos binnen: het Bois du Prince. De tracks bleven boeiend en hier en daar werd het zelfs flink uitdagend. Niet alleen kwamen er nog een paar forel-momenten, er was geen meter plat in dat bos. Gelukkig vonden ze nog een plekje om een tafel te zetten, waar we gretig een drankje en wat fruit en andere suikers tot ons namen.

Terug richting Beignee, waar we met een 37 kilometer op de teller even doorreden. Snel gingen we terug naar het zuiden om twee vervelende kilometer te rijden. Gelukkig was het duidelijk dat dit een verbindingstuk naar het bos was, het bos dat duidelijk voor ons lag: het Bois du Camus. We reden snel de derde bevoorrading binnen en gingen verder de meer technische stukken over rotsen en door beekjes verkennen. Even het bos uit voor de Trieu des Sarts, die weliswaar heel steil maar gelukkig heel kort was. Ik hoorde achter mij "daar is de kramp".

Het bosgedeelte was achter de rug, maar de inspanning nog niet. Beignee lag nog zo'n honderd meter.... hoger. Ik herkende de laatste stukjes asfalt waar ik vorig jaar elke honderd meter was gestorven, maar waar ik vandaag vlot opreed. In Ham-sur-Heure nog even "le Petit Bois" door en de laatste klim op asfalt naar Beignee. Het ging nog steeds vlot, zo vlot zelfs dat ik als plus zeven maal zeven onze jonge drie maal zeven Matthias in de klim losreed. (Hij is er nog niet goed van!)

De rit was dit jaar zowaar nog mooier als vorig jaar. De drogere ondergrond liet toe om overal te rijden en de rotsen en wortels zorgden vrijwel nergens voor problemen. Pracht organisatie met signaalgevers op de twee grote(re) wegen die we moesten kruisen en puike bevoorradingen. Waarom hier maar een dikke 400 bikers op afkomen is mij een raadsel.

Gereden afstand: 56.20 km
Totale rijtijd: 3:42'31
Gemiddelde snelheid: 15.2 km/u
Hoogste snelheid: 40.8 km/u
Hoogtemeters: 897 m



http://www.hinnaert.net/KML/2011Beignee.kml


Grotere kaart

MTB TT Raismes (Fr) - 06/03/2011

Raismes. Midden in dat kleine bosseltje met een paar bultjes zit ene Rik parcourtjes uit te stippelen, die hij dan aanbiedt aan die andere mensen met een mountainbike. Sinds we deze ongewone situatie hebben leren kennen, zijn we telkens op het appel. Sinds vorig jaar zelfs twee keer per jaar. Waarom? Wel, heel kort samengevat, op 50 kilometer was er welgeteld 1275 meter asfalt. De rest is bos, bosser, bossest of zoiets. De ruime omgeving van het Foret Domaniale de Raismes - Saint-Amand - Wallers geeft mogelijkheden die je bij ons zelden vindt.

Tegen 8 uur kwamen de usual suspects de Base de Loisirs de Raismes opgereden. Vele Franse ploegen, maar zeker evenveel Vlaamse en Waalse bikers kwamen hier in groep afgezakt voor een ritje dat met het weer van de voorbije dagen best wel eens vlot rijdend zou kunnen zijn. Zelf had ik gisteren mijn modderband opgeborgen tot volgende winter en ik werd niet ontgoocheld. Het bos lag er prachtig bij. Hier en daar een streepje modder en toen we een plas tegenkwamen reed ik er met plezier door, kwestie van de bike toch vuil te maken.

We gingen van start rond de plaatselijke vijvers en zagen al dat er weer flink wat werk in gestoken was. Nieuwe paadjes, die ervoor zorgden dat we al hier en daar eens achter het zadel konden hangen voor een paar meter. Een paar honderd meter rechtdoor en een volle 50 meter asfalt langs het kerkhof, om daar de eerste klim van de dag aan te vatten. Ik schat een slordige 37%, waardoor we al eens konden afstappen. De rest van het stukje was heel leuk en we konden snel het kasseitje terug oprijden. Biker Tino had problemen met zijn body en ik kreeg zijn machine even weer aan de praat. Jammer genoeg alleen maar voor even. De paadjes volgden elkaar op en het was leuk om te doen. Na nog geen 12 kilometer reden we een bevoorrading binnen. Vroeg, maar wel gesmaakt.

De paadjes gingen verder door het bos en het werd duidelijk dat we veel zouden herkennen, niet noodzakelijk in de volgorde van vorige keren en hier en daar gelardeerd met een nieuw stukje en overgoten met een smakelijk sausje. Lekker. (Ik kijk te veel maar kookprogramma's denk ik...). Was het smaak, het gebrek aan waarschuwing of een moment van onoplettendheid? In ieder geval, Traxer hing zichzelf even rond een boom, die daar midden op de singletrack kwam gesprongen, gelukkig zonder al te veel erg.

En daar kwam hij er aan na zo'n 25 kilometer: de "waaiterril". Het is moeilijk uit te leggen aan je adolescente kroost dat je al volwassen bent als je het over terrils hebt. De namen die we gebruiken zijn van lagere schoolniveau en dan kunnen we verder niets meer uitbrengen dan "speeltuintje", "oeh", "aah", "ooh" en "je weet niet wat je mist". Niet getreurd, we deden het parcours boven twee keer en verzamelden voor de afdaling.

Ik werd even gehinderd door een Krierecrosser zonder terrilervaring die bovenop een bultje stopte, terwijl ik er net achter hing. Vijfhonderd meter later nog eens. Gelukkig zijn het goede organisatoren en waren er die wel terrils kenden, anders was hier een diplomatiek incident gestart, maar who cares, iedereen amuseerde zich en de Pavee de la Princesse stond ons toe om dokkerend aan de tweede bevoorrading te komen. Rik, de parcoursbouwer stond zich uitgebreid te verontschuldigen voor de vreemde locatie van de bevoorradingen (eerste heel vroeg, tweede heel laat), maar een discussie met de boswachter lag aan de basis. Gelukkig kent hij de volgende "man in charge", waardoor er weer mogelijkheden zijn om andere paadjes te gebruiken volgend jaar.

In geen tijd kwam er nog wat zwarte ondergrond aan. Nog een terril, met hier en daar een technische afdaling, was best leuk. Hier en daar was er gewoon een stukje naar beneden waarvoor er plotseling een opstopping veroorzaakt werd. Wij begrepen dit niet, aangezien er toch geen probleem is met naar beneden rijden: je moet verdorie niet duwen, dus wat kan er oponthoud veroorzaken?

Op de Base de Loisirs nog een spurtje voor het klassement, ingezet door Matthias, maar aangezien er toch geen fotofinish voorzien was, lieten we hem maar rijden. Aangeschoven voor een broodje, drankje en de tombola en we konden weer een geslaagde zondagvoormiddag afsluiten. Hiervoor doen we het.

Gereden afstand: 48.97 km
Totale rijtijd: 2:46'50
Gemiddelde snelheid: 17.6 km/u
Hoogste snelheid: 34.7 km/u
Hoogtemeters: 445 m


http://www.hinnaert.net/KML/2011Raismes.kml


Grotere kaart weergeven

MTB TT Froidchapelle - 20/02/2011

Het was mijn week niet. Ik voelde me grieperig in het begin van de week en er gebeurde genoeg in de tweede helft om me nog een beetje zot te maken. Met een klein hartje ging ik naar Froidchapelle, al was het maar omdat Motorbiker gezegd had dat het rustig aan, heel rustig aan zou gereden worden. Hij zou gelijk krijgen.

De rit naar Froidchapelle is een onderneming, omdat je daar in een van de enige stukken van ons land bent waar ze nog geen autostrade naartoe of door hebben gelegd, waardoor je vanaf Mons nog flink wat tijd nodig hebt om die 50 km naar het zuiden te rijden.

Hoe dichter ik kwam, hoe meer het me begon te spijten. Hier lag geen meter plat en ik zou dit met mijn flauwe conditie aanvatten... 1000 hoogtemeter op 50 km. Verstandig was het niet, maar ik had vrijwel de hele weg naar Froidchapelle gegeten en gedronken, dus ik zou wel genoeg suikers opgenomen hebben, tenminste, dat hoopte ik.

De stiptheid van Motorbiker is niet meer wat ze geweest is en dus zaten we nog een twingtal minuten te wachten alvorens hij met zijn medepassagiers de sporthal kwam binnengewandeld. Wij hadden ondertussen de aanwezige kaarten bestudeerd en al gingen ze niet naar de meren van l'Eau d'Heure, er zat duidelijk meer dan genoeg bos in.

Toen we vertrokken was het eerste bos inderdaad meer dan de moeite en de single track was meer dan mooi om te doen. En toen sloeg de vochtigheid toe. Niet dat het regende en niet dat het gisteren geregend had, neen, het had blijkbaar de hele week geregend dat het niet meer mooi was. De single tracks werden moddersporen en het werd glijden en vooral traag rijden, zelfs in de afdalingen. Ik begon er genoeg van te krijgen. We hadden ondertussen de rit aan een gemiddelde snelheid van rond de 12 km per uur afgewerkt en op een tweetal afdalingen na was de spectakelwaarde nihil, tenzij je natuurlijk gewed had op de zwalpende biker voor je en wanneer die onderuit zou gaan. Nog eens twee platte banden op driehonderd meter en mijn moraal was ver beneden het vriespunt.

Daarenboven werden de single tracks zeldzamer en zeldzamer en ging het meestal over lange rechte dreven door het bos. Die lagen niet noodzakelijk beter, maar waren daarenboven nog eens vervelend om te rijden. Aan de eerste bevoorrading zagen we het nog zitten, aan de tweede bevoorrading vernamen we dat we ondertussen zo ver op het parcours van de 50 km zaten dat inkorten vrijwel niet meer mogelijk was.

Aan die tweede bevoorrading zag ik er blijkbaar zo mottig uit dat Motorbiker zowaar medelijden voelde met mij. Ik begon ook medelijden met mezelf te krijgen, vooral toen we daar opnieuw door een modderpoel van vele kilometers lang mochten peddelen. Dit was het punt waar we de onzichtbare lijn van het doenbare overschreden. Toen we uit het bos gleden na een zwalpende track van een viertal kilometer lang aan 3 km/u stond daar iemand van de organisatie, die duidelijk maakte dat het parcours rechts "best doenbaar" was, terwijl er een mogelijkheid was om direct naar Froidchapelle terug te keren over een oude spoorwegbedding. De keuze was niet moeilijk en een paar kilometer verder vonden we die bedding, die we gebruikten om het laatste beetje kracht uit onze benen te duwen.

De douches waren deugddoend en als je zo dicht bij Chimay zit, dan weet je hoe je best kan regenereren na een lastige rit. Vandaag was het duidelijk niet de moeite om een dergelijke verplaatsing te doen, maar dit zou in droge omstandigheden al een stuk beter geweest zijn. Te weinig mooie bosstroken maar een off-road percentage om U tegen te zeggen. De streek is duidelijk meer dan de moeite, alleen moeten we volgende keer iets kieskeuriger naar het parcours kijken. Al bij al toch een mooie voormiddag met de (kleine) bende.

Geen statistieken of kaartje, want ik stond daar met een GPS met lege batterij. Misschien best, want met ons gemiddelde van vandaag zouden we toch alleen maar vreemde commentaren uitlokken.

En ja, soms zegt een beeld meer dan honderd woorden...

MTB TT Annay-sous-Lens - 13/02/2011 (Le Rando de la St. Valentin)

De rit naar Annay was deze morgen gelukkig zonder extra evenementen. Ik was aan de late kant want onze kat had beslist om binnen te glippen toen ik vertrok, waardoor ik eerst nog de wasmanden moest vrijwaren van allerlei onheil. Aangekomen in Annay zaten er 15 rond de tafel te wachten. Tegen dat ik ingeschreven was kwam nummer 17 er ook bij en wijle op weg.

De eerste kilometers waren vorig jaar fenomenaal en het was niet anders vandaag. 450 m asfalt en hop vertrokken voor een single track om op te warmen. Even door Harnes en daar ging het verder: singletrack heaven van het beste soort.

Toen we na een 5-tal kilometer eerst een bandje moesten stoppen wisten we niet dat er nog vele zouden volgen. 10 kilometer en 10 platte banden later reden we een straat over en aan beide kanten van de straat stonden zeker dertig bikers banden te vervangen. Wat was hier aan de hand? Bij de aankomst zouden we ontdekken dat onverlaten latten met nagels ingegraven hadden, waardoor er van de meer dan 700 deelnemers zeker 100 waren lekgereden.

We waren Traxer verloren (gescheurde buitenband) en een paar andere bikers die vroeg thuis moesten zijn waren al vertrokken voor een kortere omloop. Wij, wij waren duidelijk ons ritme kwijt. Ik zat op een bepaald moment in het gras te rillen van de kou, maar toen ik die terril omhoog reed aangemoedigd door een hele bende fransen warmde ik toch snel weer op. Nog even gewacht op de anderen en wijle weer onderweg, met vrijwel onmiddellijk een afdaling die ons veel deed vergeten.

Het stuk dat volgde was om vingers en duimen af te likken (alhoewel met die modderspatten...) rond de terril van Foucquieres en dan telkens leuke stukjes langs het kanaal, waar we twintig meter jaagpad deden om op adem te komen en terug de "bush" in. Het zou duren tot we de brug overreden, want hier kwamen wat veldwegels, die gelukkig goed liepen.

Toen we hier terug op het jaagpad (andere kant van het water) raakten zag ik Hein een dertigtal meter voor me rijden. Dit gat zou ik dichtrijden. Toen ik in zijn wiel kwam hoorde hij me duidelijk naderen en hij ging achter Matthias, die daar nog eens veertig meter voor reed. OK dacht ik, die kan ik ook nog halen. Daar aangekomen was er weer een versnelling en die was er teveel aan.

Dertig kilometer hadden we achter de rug en het parcours was tot voor dit jaagpad op twee kilometer na volledig off-road. Een slordige 90% plezier en leuke tracks. Een aantal veldwegels kwamen eraan, dat wisten we, maar toen we een graswegel langs de spoorweg, met 7 beaufort wind op de neus (zo voelde het toch) aandeden, voelde ik de kracht uit mijn benen weglopen. Nog een paar tracks langs het kanaal en de brug over, het jaagpad terug naar Annay. Ik reed dit stuk in het donker, want het licht was juist uitgegaan.

Toen daar nog een tweetal stukjes singletrack, telkens voorafgegaan door een nijdig klimmetje aankwamen ging het al weer beter en reed ik moe maar zeer voldaan Annay terug binnen. Niets te vroeg. We werden nog getracteerd op een beker, een soepje, een broodje en een drankje. Meer moet dat niet zijn op een zondagmorgen. Ik vond het ontgoochelend dat ik op een ritje van 45 kilometer op mijn adem trapte, maar hoorde van de snellere mannen dat ze naar het einde toe ook redelijk "choco" waren, dus het was geen schande besloot ik maar.

Met uitzondering van de sabotage in het begin, waar niemand iets kan aan doen, was dit weer een mooi ritje. In de eerste 30 kilometer laten ze niets liggen, draaien, keren, klimmen, dalen, een jumpke hier een valpartijtje daar, kortom, pure fun.

Gereden kilometers: 44.02 km
Totale rijtijd: 2:41'42
Gemiddelde snelheid: 16.3 km/u
Hoogste snelheid: 30.5 km/u
Hoogtemeters: 336 m.



http://www.hinnaert.net/KML/2011Annay.kml


Grotere kaart bekijken

MTB TT Oignies (Fr) - 06/02/2011 (13e Rando des Terrils)

Na de vele modder de voorbije weken, was het duidelijk dat het droog zou blijven tijdens het tweede deel van de week. Sinds vrijdag blies de wind hier met flink wat op de schaal van Beaufort. Geen fietsweer, maar wel een droogkast-effect.

Onderweg weer de nodige onnozelheden op de snelweg, waar achteraf bleek dat 1 van ons bij betrokken was. Hopelijk zonder al te veel erg.

Oignies buiten op asfalt en het Parc du Hautois binnen, waar de eerste off-road tracks duidelijk goed droog waren. Dit zou geen herhaling zijn van de rit van vorig jaar waar we gleden van links naar recht en van boven naar onder. "Het is gewoon een trainingsritje" riep Motorbiker, maar Hanzi, de Cowboy en de Fast gingen er vandoor. De Fast hing achteraan het drietal (of deed alsof), maar als hij volgende week nog zijn naam wil houden kon hij niet anders dan meerijden en ja... het ging verdorie snel. De eerste 10 kilometer gingen aan een gemiddelde boven de 25. Dit zou niet blijven duren.

Een single track naast het moeras van Annay (de normale wegeltjes waren waarschijnlijk toch nog iets te vochtig) en wij op weg naar Carvin voor de eerste terril van de dag. Ik kwam vijfentwintig centimeter te kort op de klim en ging op mijn zij. Het bleek geen schande, want ik was niet de enige die niet boven raakte (alhoewel het feit dat ik daar midden op het pad lag waarschijnlijk ook niet echt hielp...)

De wegels hierachter waren mooi en toen we Libercourt waren gepasseerd reden we in Wahagnies een verdwaald stukje van het bos van Phalempin door. Hier werd ik getracteerd op een bord van mijn eigen recept: de biker voor me besliste boven op een richel voet aan de grond te zetten. Ik weer op mijn zij. Even op de weg en het Bois de l'Offlarde binnen. We passeerden langs een mini-afdaling - gekend van andere toertochten - en moesten natuurlijk even van het parcours afwijken. Verder en vrijwel onmiddellijk verder naar de terril van Leforest. Ik wou er niet rond rijden, maar vond slechts een klein stukje waar ik op en af kon rijden, wat ik dan ook met plezier aan het parcours toevoegde.

Het kanaal kwam eraan. De wind zat schuin op het koppeke, waardoor snelheid alleen maar werkte als je brede schouders links voor je had. Matthias bood me bescherming, maar toen hij boven de 30 per uur aan het jagen ging vond ik het toch iets te snel. Tino vond dat ook en toen we een kilometer verder waren vonden de demarreurs dat blijkbaar ook, want we reden samen de tweede bevoorrading binnen. Opnieuw hergroepering met de rest van de bende en we wachtten even op Motorbiker, die er niet lang daarna ook aankwam.

Opnieuw op weg en lap, de onmogelijke klim van de terril van Evin-Malmaison. Gelukkig wordt deze afgesloten met een langgerekte afdaling, waar ik de mannen die me net voor de top wilden inhalen toch een flink stuk achter me kon laten. Geen steile afdaling, maar een 5-600 meter geleidelijk slingerend tussen de bomen en maar laten lopen. Zalig.

Eventjes wat asfalt en dan de "berm des doods". Een anderhalve kilometer bovenop een berm, die uit zuigende ondergrond bestaat. Ik overwoog om het stukje ernaast op asfalt te rijden, maar aangezien alles al mooi droog lag kon het zo erg niet zijn. Het bleek een stukje te worden dat best te doen was. "Een recuperatie stukje" zei Tino. Voor ons lag Delta 3. We reden eerst een klein stukje rechts en dan links en lap, omhoog. Beide dijspieren gingen in een kramp. Geen probleem dacht ik, ik ging recht op de trappers en beide benen stijf als een plank. Dan maar terug op het zadel en vooraan zo klein mogelijk en achteraan zo groot mogelijk. Ik raakte boven.

Rond het grootste deel van de terril en dan zag ik daar een pak wandelaars van rechts komen. Was dit deel nu weer geopend? Ik naar rechts nadat ik een schreeuw naar de mannen voor me had gegeven. Ik zag er een tweetal terugkeren. Toen ik halverwege de klim was hoorde in de Cowboy "hij kon het weer niet laten" en minuten later reden we met zijn vijven Delta 3 op. We ontdekten de onvermijdelijke omheining, maar vonden een nieuw pad, dat ons toeliet om een mooie afdaling te nemen, die we niet helemaal konden afwerken door de gracht onderaan de laatste helling. Ha, daarvoor doen we het.

Nog een tweetal kilometer veldwegels, waar Hein blijkbaar nog een cartouche gebruikte en we reden terug Oignies binnen. De wachtrijen voor de tombola en het gratis broodje en drankje waren zo lang, dat we ons gewoon maar installeerden aan een tafeltje. Biker Tino en Motorbikers verjaardag werden gevierd met allerlei lekkers en het was weer een mooi moment. Mooie rit, de eerste van het terrilseizoen. Droog weer en eigenlijk veel te warm voor de tijd van het jaar. Hopelijk vind Motorbiker zijn benen snel terug, want er volgen er nog veel meer en zelfs nog mooiere.

Gereden afstand: 49.78 km
Totale rijtijd: 2:46'31
Gemiddelde snelheid: 17.9 km/u
Hoogste snelheid: 42.6 km/u
Hoogtemeters: 380 m.


http://www.hinnaert.net/KML/2011Oignies.kml


Grotere kaart weergeven

MTB TT Sint-Denijs - 23/01/2011 (Krieretocht)

Sinds het vreemde voorval eind december, toen ik mijn benen ergens verkeerd heb gelegd, dacht ik het weer eens tijd was om ze te gaan zoeken. Ik dus naar Sint-Denijs om een beetje te gaan 'krierecrossen' zoals het daar heet. Wie weet vond ik daar een paar benen die ik zou kunnen gebruiken. Ik herinnerde me dat vroeg aankomen helpt in Sint-Denijs. Het is er al niet groot en als daar een meute bikers aankomen is er al snel te weinig parking. Feilloos kon ik me reglementair parkeren, het probleem van overijverige dienders vermijdend.

Toen ik mijn bike aan de bewaakte parking had afgegeven vond ik daar een kleine delegatie Forumbikers. Met zijn zessen vertrokken we snel over de eerste betonnen kerkwegels. Zwevegem moet toch de enige gemeente zijn die ik ken waar de kerkwegels gebetonneerd zijn, maar die werden snel opgevolgd door een eerste paar "krieren" zoals de veldwegels hier door het leven gaan.

In geen tijd arriveerden we in Helkijn om de Schelde over te steken en de tocht verder in Wallonie af te werken. Verder richting Herinnes, waar ik zocht naar herkenningspunten. Vorig jaar reden we langs het voetbalterrein, maar dit jaar zag ik het niet. De vochtige mist en hier en daar zelfs een druppeltje meer zorgden ervoor dat we niet alleen zonder vergezicht reden, de natte bril zorgde evengoed voor gebrek aan zicht dichtbij. Zo slecht dat we bijna de afslag voor de eerste bevoorrading voorbijreden.

Alles was meer dan in orde. Veel van alles en hele vriendelijke mensen die je bijstonden met eten, drinken en goede raad. Hier zouden we nog terugkomen, 25 kilometer en een paar keer keer de Mont St.Aubert later. We wisten dat die bult eraan zat te komen maar hadden die nog niet gezien door het mooie weer. Voelen zouden we hem des te meer. Giovanni en ik vormden de achterhoede en werden redelijk snel vervoegd door Marc, die zich had laten zakken.

Toen we de flanken al half beklommen hadden konden we weer naar beneden en werd het duidelijk dat we heel dicht zaten. Er was geen meter plat meer. Gelukkig konden we nog genieten van de bevoorrading van de mannen van Hollain, die hier een deel van hetzelfde parcours gebruikten voor hun toertocht. Niet alleen was alles nu dubbel uitgepijld, er reden nogal wat tragere bikers, die me toestonden om geregeld een gaatje dicht te rijden jagend op het mikpunt van dienst. Op die manier kon ik bij Marc blijven, die geregeld ook eens bleef hangen achter die blonde bike-ster om volledig onverklaarbare redenen... Of zou hij op mij gewacht hebben?

Het klimmen ging even traag als anders, maar het lukte precies beter dan anders. Motorbiker zou fier geweest zijn, want ik reed vrijwel niet op de kleine plateau. Had ik mijn benen op franssprekende grond laten liggen? Blijkbaar wel. Boven was er de keuze om nog een lusje van een drietal kilometer erbij te nemen, de eerste complete beklimming van de bult. De afdaling die volgde over de weg was de beloning voor de inspanning, waar we Bresciani kwijtspeelden. In totaal zouden we drie keer klimmen, waaronder 1 keer over de Col de la Croix Jubaru. De beslissing die genomen werd om over asfalt te klimmen en off-road af te dalen was niet verkeerd. Ik slaagde erin om zij die me voorbijgingen in de klim terug te halen in de afdaling, want plotseling was de mist verdwenen en kon weer zien waar ik reed.

Terug naar de bevoorrading, die we dit keer van ver zagen liggen en weer op weg om terug de Schelde over te gaan. Kleine afdaling van de weg naar het jaagpad. "Ik durf hier niet af papa" riep die kleine naar zijn vader. "Kijk, zelfs dienen oude vent durft eraf" riep hij toen ik gepasseerd was. Enfin, ik zou alles doen om een goed opvoedkundig gesprek te ondersteunen. Een splitsing diende zich aan en hier besliste ik gewoon om niet te plooien en voor de volle afstand te gaan. Het speet me driehonderd meter verder, toen daar een eindeloze klim aankwam.

Ik begon kerktorens te zoeken. Vijf in het vizier. Welke toren was die van Sint-Denijs. Waarom had ik niet gekeken voor het vertrek? Kooigem, Spiere, Helkijn, Bossuit en Sint-Denijs hadden allemaal hun klokkentoren en ik hoopte telkens dat het de meest nabije zou zijn. Toen de tocht dan ook nog een dikke twee kilometer langer bleek dan aangekondigd vreesde ik al verkeerd gereden was aan de splitsing, maar daar kwam ik aan de bike-wash. Niets te vroeg.

Binnen voor een frisdrank en de bike teruggehaald van de bewaakte parking, waar de brouwer precies een rechtstreekse leiding had gelegd.
(niet waar hoor, maar de mannen vroegen om niets te schrijven over het leeggoed dat ik zag, dus moest ik wel...)

Genoten van dit tochtje, voornamelijk van het feit dat ik mijn benen heb teruggevonden. Eigenlijk hou ik niet van veldwegels, maar op de een of de andere manier hebben ze hier iets gevonden dat ze toch aantrekkelijk maakt. Drie keer de bult erbij en je hebt een mooie cocktail, die niet te onderschatten is. Voeg daarbij het enthousiasme van de organisatie, die op elke oversteek dan ook nog signaalgevers plaatst en het kan niet meer stuk.

Gereden afstand: 58 km
Totale rijtijd: 3:21'49
Gemiddelde snelheid: 17.4 km/u
Hoogste snelheid: 47.1 km/u
Hoogtemeters: 623 m.

http://www.hinnaert.net/KML/2011SintDenijs.kml


Grotere kaart weergeven

MTB TT Kemmel - 09/01/2011

Ik voelde het gisteren al, het zou geen goede dag worden op de bike, maar toch wou ik Kemmel niet missen. Na twee bevroren versies moest en zou ik weten hoe het eruit ziet begin januari.

In tegenstelling tot vorige keer was er bij aankomst in Kemmel heel veel volk op de been. Ik moest zowaar al in een file de laatste kilometers afleggen en mocht dan ook nog een beetje zoeken naar een geschikte plek om mijn auto kwijt te raken.

Met een beperkte delegatie (9 man en 1 zoon) gingen we er voor. Kalmpjes aan was het motto, toen we de Kemmelstraat rustig omhoog klommen. Een eerste track in het veld bracht ons terug op de Kemmelstraat maar we wisten toen al dat de ondergrond eerder uitdagend zou liggen. Toen we in Wulvergem een tweede track uitreden duurde het toch zeker tweehonderd meter voor ik doorhad dat we op asfalt reden, want het wegdek lag verstopt onder zeker 5 cm modder die van de wielen van onze voorgangers was gevallen en gedropen.

Gelukkig wat asfalt en zo de Monteberg omhoog, terwijl we een hele tijd uitzicht op de Kemmelberg aan onze rechterkant bleven behouden. Ieder stuk off-road dat eraan kwam lag redelijk verzopen. De zeshonderd bikers van gisteren hadden waarschijnlijk de ondergrond ook geen deugd gedaan, waardoor ik meerdere malen blij was om met modderbanden te rijden, jammer genoeg had ik niet de bijpassende benen. Ik raakte meerdere malen van heel achterin langs de anderen voorin, maar kon de inspanning niet volhouden.

Even op de flanken van de Scherpenberg om via de Sulferbergstraat naar Westouter af te dalen. Rechts het bosje in en deze track waar je in de zomer zelfs niet eens moet schakelen bracht mening biker tot stilstand. Langs cafe "De Zwaan" in Westouter (sommigen zouden zeggen langs de kerk van Westouter, maar ik reed samen met Rolling Stone, die daar waarschijnlijk aandelen heeft bij een lokale brouwer). Niet de Bellestraat omhoog maar via de Hellegatstraat Westouter uitgereden. Een kleine maar zeer welkome omweg via de eerste bevoorrading, die zeer verzorgd was. Ik was klaar voor de klim via het Hellegat, maar dit ging niet door, deze track lieten we links liggen.

De Rodeberg werd weliswaar bedwongen, zij het met flink wat stapwerk. De kleigrond maakte rijden vrijwel onmogelijk en ik was niet de enige. We hadden nog wat plezier met mannen die niet tijdig uit hun klikpedalen raakten en zich ofwel rechts op hun zij ofwel links in de beek lieten vallen zoals die X2POP-er uit Bailleul, die voor onze neus verdween in het struikgewas, allemaal zonder veel erg.

Toen we in Loker voor een hartverscheurende keuze werden gesteld (verder via de Zwarte en de Catsberg of terug naar Kemmel) volgde ik de pijltjes van WTC De Plooiers. Rolling Stone offerde zich op om me gezelschap te houden en samen reden we Frankrijk binnen met zicht op de kerktorens van Dranouter en Loker. Al snel zouden we Bailleul in de verte zien liggen. Hier bolde het een stuk beter en net voor het binnenrijden van Belle draaiden we richting Dranouter, waar we al snel de tweede bevoorrading vonden.

Het was lastig vertrekken. Binnen allerlei lekkers en buiten op de barbecue knapperig gebakken spek. We maakten van ons hart een steen en gingen verder richting Kemmelberg. Aangezien we dus flink aan het inkorten waren moesten we dus de Kemmelberg erbij nemen om de eer te redden. Toen we de klim van 17% hadden bedwongen op asfalt konden we nog de klim van 23% op kassei erbij nemen. Drie mannen stonden beneden al te voet en rekening houdende met het feit dat die kasseien kletsnat lagen gingen we links voor de veel leukere off-road klim door het bos.

Terug Kemmel binnen en de bike wash eens gebruikt. De douches overgeslagen (slotje voor mijn bike vergeten) en een frisdrank tot ons genomen alvorens terug naar huis te rijden om daar Niels te zien zegevieren en Sven te zien plooien.

Prachtige organisatie waar heel veel werk ingestoken is, maar het weer kunnen ze dus niet controleren. Ik denk toch dat ik de bevroren versies leuker vond.


Gereden afstand: 36.43 km
Totale rijtijd: 15.8 km
Gemiddelde snelheid: 15.8 km/u
Hoogste snelheid: 46.4 km/u
Hoogtemeters: 562 m


http://www.hinnaert.net/KML/2011Kemmel.kml


Grotere kaart weergeven

MTB TT Snellegem - 02/01/2011

2 Januari. Ik werd gisteravond al gek verklaard toen ik de wekker klaarzette om volop te kwelen om kwart voor zeven. Aangezien dit niet de eerste keer is liet ik het over me gaan. Ik raakte vlotjes uit bed en was blij dit jaar geen ijs op auto en oprit te vinden. Een halfuurtje later parkeerde ik op de weide aan zaal de Schelpe.

Even gewacht tot het licht werd en daar gingen we. Nog even wachten op Sam en AMG die net aankwamen en toen we buitenkwamen konden we blijven wachten want zeker nog een zestal Forumbikers kwamen er in paren aan, telkens met 5 minuten tussen. Niet getreurd, wij op weg en ik probeerde een rustig tempo neer te zetten. Dat lukte niet, want in geen tijd gingen we boven de 30 per uur door de woonwijk langs de Eernegemseweg.

Een eerste weidedoorsteek haalde de snelheid naar beneden maar liet ons voelen dat het wel eens lastig zou kunnen worden. k ging er full speed door, maar zou dit de volgende keren niet meer doen. Er volgde een speelstukje, dat jammer genoeg leek op de E40 tussen Affligem en Ternat op een drukke maandagmorgen. Terug op weg en de snelheid ging verdorie weer omhoog. Nog geen 10 km ver en ik hing al aan de rekker, maar ik kon nog blijven volgen.

De afstand tussen de groep en mezelf werd telkens groter en toen ik dichterbij kwam was het omdat ze door een moeilijker ondergrond trager vooruit kwamen. Tegen de tijd dat ik dat stuk dan door was waren ze alweer vertrokken. Ik bleef achtervolgen en haalde de groep weer niet bij toen we de snelweg overtrokken en in Varsenare in het kasteelpark gingen rondhossen. Een weidedoorsteek net aan de bevoorrading liet me toe om me samen met Cowboy Peter bij de groep te voegen. Afgepeigerd en nog geen twintig kilometer gereden...

Na de bevoorrading zorgde ik ervoor om als eerste weer op weg te gaan, kwestie van opnieuw het tempo proberen te drukken. Het eerste stukje te voet als de ultieme bluf. "De bossen moet je doorrijden zonder remmen" had Traxer gezegd en daar ging ik. Gelukkig ging een boom een beetje opzij want toen ik daar een bocht van zo'n 90 graden links probeerde, had ik meer ruimte nodig dan ik had. Hanzi heeft het gezien, maar zal dit niet doorvertellen...

Tegen de tijd dat we het domein Tudor binnenreden zat ik weeral in de achtervolging. Tillegembos liet me iets dichterbij komen, maar de "Lac de Loppem" en de bosjes errond wreven mijn neus in de werkelijkheid: de conditie is beneden alle peil, zoniet onbestaande. Ik probeerde elke biker die me inhaalde te volgen om dichter te raken en werd op die manier een viertal keren ingehaald door dezelfde groepjes bikers, die me op de weg meenamen en dan losreden en die ik dan in een bosje weer achter me liet. Domein Beisbroek bracht me bij twee Steenbakkers: Casper en een van de broertjes V.

Het stuk langs de snelweg was genoeg om ze weer kwijt te spelen, maar toen we die ongelofelijke klim (!) op de snelwegbrug aanvatten, kon ik zien dat ook zij eigenlijk al het beste van hun krachten hadden gebruikt. Ik zocht die laatste splitsing om toch nog een achttal kilometer te ontwijken, maar bleek dat we Snellegem terug binnenreden met een 47-48 kilometer op de teller. Niets te vroeg.

Mooie toerrit, veel mooie (prive)stukjes en vooral heel goed berijdbaar, wat na al die sneeuw en vorst niet evident is. Duidelijk veel werk ingestoken met slechts 1 vreemde bepijling: aan de splitsing was de 46 km zowel links als rechts...

Gereden afstand: 46.97 km
Totale rijtijd: 3:32'59
Gemiddelde snelheid: 18.4 km/u
Hoogste snelheid: 34.o km/u
Hoogtemeters: 144 m


http://www.hinnaert.net/KML/2011Snellegem.kml


Grotere kaart weergeven

MTB TT Angres (Fr) - 12/12/2010 (Le Rando du Pere Noel)

Deze morgen ging ik mee met Motorbiker, kwestie van geen twee voertuigen voor 1 biker naar Frankrijk te verplaatsen. Rond een uur of zeven dacht ik dat ik achtergelaten werd door mijn chauffeur, maar bleek dat hij zijn schoenen niet vond, die gewoon in de kast in de garage stonden. Eens gevonden was hij zeven minuten later op de oprit.

Vertrokken en het leek een ritje zonder al te veel opwinding te worden, toen daar plotseling een auto aan de rechterkant vanuit de gracht naast de A1 een poging deed om in tegengestelde richting terug de pechstrook op te rijden. We hadden onze zondagse dosis zottigheid weer meegemaakt.

We reden Angres binnen en overal Kerstmannen, die ons de weg toonden naar parkingplaatsen. Hier was duidelijk meer volk dan we dachten. We vonden een plaatsje en toen ik mijn bike uit de camionette haalde vond ik de voorband verdacht zacht. Lagen er nagels in achter in de bikemobiel of zat er een gaatje in?

Ingeschreven en langs Hein's auto om nog wat druk op mijn voorband te zetten en wijle weg. Een glibberige aardeweg verder, nog geen kilometer ver en ik had blijkbaar enkel een middenblad vooraan. Hein was zijn drinkbus vergeten in de auto, dus gooide ik maar vlug mijn bike ondersteboven en loste het schakelprobleem op, terwijl Hein terugreed. Ik zou een paar jaar geleden niet gedurfd hebben om mijn bike te opereren in een berm en zeker geen derailleurs.

Hein haalde ons in geen tijd in en samen gingen we het terrilterrein verkennen in het Parc de l'Oiselet. Lange leuke tracks die perfect berijdbaar waren. Toen we dit speeltuintje verlieten vonden we allerlei paadjes in de buurt van Souchez, die ons dichter en dichter bij de heuvels rond Notre Dame de Lorette brachten. Het glijden werd meer en meer regel en het was verdorie zo lastig om te rijden. Gino en ik konden hier en daar profiteren van de grip die onze "Black Shark Mud"'s ons gaven, maar de beentjes waren al flink aan het protesteren.

Toen we uiteindelijk de klim naar het soldatenkerkhof aanpakten protesteerden de beentjes nog veel meer. Gelukkig was er een afdaling waardoor ik weer wat dichter bij de rest raakte, maar twee weken inactiviteit lieten zich duidelijk voelen, zeker met een tocht als deze, waar er geen moment was waar je je kon laten uitbollen. Er moest overal maar dan overal geduwd worden. Misschien drie afdalingen liepen vanzelf, de rest was inspanning. Zoals telkens was het kerkhof indrukwekkend. Duizenden en duizenden graven, gemillimeterd naast elkaar. "Jonge mannekes van 18" zei Motorbiker nog toen we daar stillekes langsreden. De afdaling viel best mee, vooral toen het dit keer andere bikers waren die tegen de vlakte gingen, gelukkig zonder erg.

Dan kwam de tweede bevoorrading. Voor mij was het al meer dan genoeg geweest en dan zag ik dat er naast de koekjes, sportdrank en appelsientjes ook warme wijn in de aanbieding was. Aangezien ik toch geen records zou breken liet ik me verleiden tot een bekertje gluhwein. Het deed me niet beter rijden, maar ik voelde me een stuk beter toen ik de volgende klim van halverwege te voet moest verderzetten. Ik haalde vijfentwintig man terug in in de afdaling.

Beneden stonden Hein, Gino en Motorbiker me op te wachten met een veelzeggende glimlach op hun smoelken. Met een 33 km op de teller kon ik kiezen voor links de 45 en rechts de rest van de 35. We hadden al een paar lusjes extra gedaan, waardoor dit niet wou zeggen dat ik er al bijna was. Ik bleef duwen, niet zozeer uit overtuiging, maar gewoon omdat ik aan de aankomst wou raken. Motorbiker was van gedacht veranderd en was me achternagekomen en haalde me snel in.

Tijdens een klimmetje moest ik lossen, maar plots liep het weer beter, vooral toen ik zag dat de anderen er nog meer doorzaten dan ik (en twintig jaar jonger waren...). Op de grote plateau en ik zou Motorbiker nog vlug inhalen. Alleen had hij blijkbaar mijn gedachten kunnen lezen en ging voor de ritwinst. Ik heb hem een volle minuut gegeven en als hij wil, hij mag er nog twee hebben.

Terug naar huis met de bikemobiel en toen we bijna in Lendelede waren zag ik daar iets geel midden op de betonbaan liggen. Toen we dichterbij kwamen bleek dit een jonge wielrenner te zijn, die nog in zijn fiets vasthing en daar een flinke smak had gemaakt. Hij was een kleinigheid groggy en had hier en daar wat vel tekort. Een snee in zijn kin had duidelijk een paar draadjes nodig, maar toen bleek dat hij daar maar een kilometer vandaan woonde gooide ik zijn bike achterin en hielp Motorbiker hem aan boord. We deponeerden hem thuis en gingen na onze goede daad met een voldaan gevoel naar huis. Boyscouts forever.

Gereden afstand: een schamele 39.91 km
Totale rijtijd: een volle 3:00'41
Gemiddelde snelheid: 13.3 km/u
Hoogste snelheid: toch nog 38.7 km/u
Hoogtemeters: 746 m

http://www.hinnaert.net/KML/2010Angres.kml


Grotere kaart bekijken

MTB TT Aartrijke - 28/11/2010

Ik zou zeker naar Aartijke gaan vandaag. Niet alleen omdat het al een paar weken geleden was dat ik nog kon biken, er waren veel "plooiers" die al bang waren toen ze het weerbericht op zaterdag hoorden. Dit werkt voor mij als een rode lap op een stier, als een kat op een doberman, als een dubbele D-cup op een.... De snelweg lag erbij als pas gepoeierde babybilletjes en het liep goed tot de afrit Torhout die blijkbaar nog niet sneeuwvrij was gemaakt. Een kleinigheidje tegensturen, wat ik nog eens kon doen toen ik de brug over de snelweg overreed. Hoe dichter ik bij Aartrijke kwam hoe meer ijsplekken er op de weg lagen. Dat beloofde.

Ingeschreven en op weg zonder Fritsie en Winnitou. We gingen er direct vandoor op een spoortje rond het sportterrein en konden onmiddellijk genieten van de losse potgrond. Ik deed een Bartje Wellens en liep daar maar vlug door toen ik mijn voorganger links tegen de afsluiting en rechts tegen de betonplaten zag vallen. De toon was gezet. Door een woonwijk, waar het redelijk technisch rijden was: rechtop blijven op ijsplekken vergt wel enige behendigheid.

We reden langs Traxer's "doeninge" en gingen door de tuin een single trackske van 250 meter te lijf, in beide richtingen... Wijle weer weg en het parcours weer opgezocht om heel snel langs het schooltje van Zonnehart waar Fritsie en Winnitou ons bijbeenden. Een paar honderd meter asfalt en het volgende stukje prive (dit keer achter de Engelbewaarder) kwam er aan. Privestukjes gevolgd door meer privestukjes kwamen eraan. Soms een kleinigheidje, soms een speelstukje zoals bij die verkoper van bouwmaterialen maar vooral leuke stukjes voor de bikers.

We deden een aantal lange boereslagen aan, waar ik blij was dat alles bevroren lag. Het pompen of verzuipen trekt me helemaal niet aan, terwijl de bevroren boereslagen toch een zekere aantrekkingskracht uitoefenden op verschillende bikers, die beslisten om hier tegen dek te gaan. Gelukkig lag er ook nog wat sneeuw, waardoor de meeste horizontale acties zonder gevolgen bleven.

We deden het kasteelpark d'Aertrycke aan en konden weer genieten van single-tracks die voor de gelegenheid waren opengesteld, snel gevolgd door het eerste buffet, vermomd als een gewone bevoorrading. Keuze uit verschillende hapjes en drankjes, geserveerd door een pak vriendelijke mensen. Meer moet dat allemaal niet zijn. Matthias, onzen dubbele meter, was al een paar keer aan het stunten geweest, maar nog net niet onderuit gegaan. Ik voorspelde dat er iemand redelijk snel tegen de grond zou gaan na de bevoorrading, alleen bleek ik het zelf te zijn. Geen camera had dit kunnen vastleggen, dus gingen we er maar weer voor.

De oude spoorwegbedding bleek een lange ijspiste te zijn, die gelukkig geflankeerd werd door ondergesneeuwde zijkantjes, waar het goed reed. Ondertussen hadden de meeste al geen remmen meer, aangezien ofwel de blokjes of de velgen bevroren waren. Zij met schijfremmen bleken dan geluk te hebben, tot er iemand begon te sukkelen met het schakelen: voorderailleur verborgen onder een klomp bevroren sneeuw en slijk.

Ondertussen werd een nieuwe sport uitgevonden: zich voor het wiel van deze rustige mens gooien. Matthias verdween uit het zicht toen hij naast mij reed, maar zowel Winnnitou als Filiep noopten me tot plotselinge stilstand, wanneer ze zonder enige aanleiding tegen de vlakte gingen. Ik reed er zelfs nog Winnitoe's achterwiel uit, waardoor we iets later op de tweede bevoorrading in de Warande arriveerden. Ontgoochelend vond ik dit. Te midden van een prachtparcours en opnieuw een prachtbuffet stonden daar twee Red Bull babes met winterkleren aan. Waar is de tijd dat ze blikjes opentrokken in hotpants en miniscule topjes? Of zou het iets met de temperatuur te maken hebben? Vele bikers in hun lycra pakjes konden niet verhullen dat ze het koud hadden.

Weer op weg en de track van boer Talpe aan me voorbij laten gaan. Het trekt me niet aan om over mesthopen te rijden, alhoewel ik hoorde dat de track iets geciviliseerder was dan vorig jaar. De kasseitjes die er kwamen waren meer dan de moeite en redelijk doenbaar met dit weer, maar de kers kwam in het domein Caloen, waar we konden genieten van een ander prachtig privestuk, vooraleer terug naar "af" te rijden.

De organisatie is een bende schooiers: ze zijn bij iedereen met een beetje tuin of bos in de ruime omgeving gaan schooien om erdoor te mogen rijden. Ik ben blij dat dit zo goed gelukt is, want vele stukjes waren ofwel ongekend ofwel uitgebreider dan gewoonlijk. Een dikke proficiat voor zoveel schooiwerk! Verder stonden er hier en daar seingevers om ons over een drukke weg te loodsen, inbegrepen een politieman die vreemd reageerde toen we hem bedankten om daar in dit gure vriesweer op post te staan. Voeg daarbij nog twee puike bevoorradingen aan toe en je weet dat ik deze rit toch een straf toerken vond. Achteraf nog een boterhammeken verorberd in de overvolle kantine (den truc met de verwarmde tent lukte blijkbaar niet) en nog even die singletrack in Traxer zijnen hof gaan bekijken.

Ik had mijn GPS-ken vergeten, dus geen statistieken (best waarschijnlijk, want soms gingen we wel aan een volle 5 per uur...) maar toch een kaartje van de rit, met dank aan Falco, die wel een kilometerke te laat op start heeft geduwd.

http://www.hinnaert.net/KML/2010Aartrijke.kml


Grotere kaart bekijken

MTB TT Escaudin (Fr) - 07/11/2010

Daar gingen we weer deze morgen. Een ritje in Escaudin, dat vorig jaar het label "OK" had meegekregen, niets meer, maar ook niets minder. Een paar terrils oefenen altijd een extra aantrekkingskracht uit op onze bende ongeregeld. De informatie die we over het terrein hadden liet ons toe om zorgvuldig te kiezen wat we wilden. Het werd een kort toerke met zoveel mogelijk bismummers, die de organisatie had aangeduid met "bonus".

We vertrokken en vrijwel onmiddellijk reden we het plaatselijke terrilterrein van Escaudin op. Hier was een leuk speelparcours uitgestippeld. Geheel toevallig reed ik op kop en zou daar blijven tijdens het hele parcours. De hartslag ging de hoogte in en het werd precies vijf graden warmer. Winnitou kwam daar een klein malheurke tegen, die hem net zoals ik zal doen beslissen om vanaf nu een "derailleur-patje" in zijn materiaaltasje te stoppen.

Toen we het terrein verlieten vonden we de eerste "bonus"-pijltjes, die we gretig volgden. En ja hoor, het was weer een leuk stukje. We verlieten het terrein en gingen op een kassei een beetje racen. De kassei was duidelijk afgekeurd voor Paris-Roubaix, want zelfs de fameuze Trouée d'Arenberg kassei ziet er uit als een autostrade vergeleken met dit stukje. In gestrekte draf gingen we hierover tot aan de splitsing, waar we de 35 volgden.

Een stukje asfalt en wat boereslagen om door een bosje te rijden eer we de A21 overstaken. Daar vonden we het tweede stukje terril van de dag in de buurt van Abscon, wat we natuurlijk met evenveel plezier twee keer aandeden.

Hier kwam een stukje wat mij niet echt kon boeien. Boereslagen en rechte stukken, maar toen we het bordje Roeulx passeerden wist ik dat het weer "gang" zou zijn. Een terril in terrasvorm, waar we geleidelijk naar boven gingen. "Hier zet genen enen Belg voet aan de grond" hoorde ik boven zeggen. Dus, voor de goeie zaak duwde ik maar verder. Ik slaagde in het opzet en samen deden we die afdaling waar we vorig jaar de ambulanciers naartoe zagen spurten met hun brancard. Zonder kleerscheuren vlogen we allemaal naar beneden, alleen besliste Lisalized om een stukje van de afdaling buiksgewijs af te werken. Gelukkig ook zonder kleerscheuren.

We genoten van de rest van het terrein en ontdekten geen bordjes "bonus". Hoe? Wat? Waarom? Dit kon toch niet, dus gingen we in plaats van rechts terug links op zoek naar de ingang van het terrein, wat we snel vonden. Opnieuw genen enen Belg met voet aan de grond en Lisalized koos voor de gemakkelijker afdaling. We genoten weer van de rest van het terrein en gingen op weg naar Lourches, waar een uitgebreid parcours was uitgestippeld op en rond de plaatselijke terril, alleen was dit blijkbaar het punt waar alle kortere afstanden op uitkwamen. Iedere keer dat er een kleinigheidje moest worden geklommen of toen de single track wat tussen de bomen slingerde was het jammer genoeg aanschuiven, dus hier gingen we niet voor een bonus.

Eerst was er het plan om de terril aan het begin nog een keer aan te doen, maar de douches en het verjaardagstraktaat van Fritsie waren duidelijk aanlokkelijker, waardoor we met een 45 km op de teller la pipe aan Martin gaven.

Qua parcours was dit leuk door de stukjes die we twee keer deden, de verbindingsstukken waren jammer genoeg van lage spectakelwaarde. Vergeleken met de rit van de doorsnee Vlaamse club nog altijd fantastisch, maar we zijn al veel te veel gewoon. Qua organisatie was dit wel een topper. Op elke oversteek een seingever en vooral weer veel gerief voor ons geld: puike bevoorrading, broodje, drankje, cadeautje en jammer genoeg geen winst met de tombola en overal heel vriendelijk volk. Als er volgend jaar geen alternatief is, dan kom ik hier terug, maar voor een duidelijk aangepast of verbeterd parcours.

Gereden afstand: 43.59 km
Totale rijtijd: 2:41'59
Gemiddelde snelheid: 16.1 km/u
Hoogste snelheid: 39.0 km/u
Hoogtemeters: 380 m

http://www.hinnaert.net/KML/2010Escaudin.kml


Grotere kaart weergeven

MTB TT Aniche (Fr) - 31/10/2010

Toen ik vanmorgen vertrok begon het lichtjes te regenen. Het wordt wel beter dacht ik nog, toch ging ik terug naar binnen om een windstoppertje aan te trekken in plaats van iets met korte mouwen. De rit op de snelweg was er duidelijk weer een op zondagmorgen. Wat gebeurt er toch tijdens de zaterdagnachten? Drie auto's achtergelaten op de snelweg ook nog een bestelwagentje half op pechstrook en half op de berm en dit alles tijdens de eerste 10 kilometer op Belgische bodem. Tegen de tijd dat ik Frankrijk binnenreed was de regen al met bakken uit de lucht aan het vallen. Dat kon nog leuk worden.

Toen ik de laatste kilometers op de A21 reed was mijn GPS madammeke in de war. Ze wou me per se rechtdoor laten rijden op ronde punten die er niet waren, toch vond ik Aniche zonder noemenswaardige problemen. De bende groeide traagjes aan tot meer dan 20 en toen we vertrokken regende het niet (meer). We begonnen door een parkje en het was duidelijk dat er de laatste dagen heeel veeel regen was gevallen. We vonden 75 bomen en daar ging het parcours door, draaien rond elke boom en weer op weg, richting de terril van Sainte Marie, waar we al een eerste stukje twee keer deden terwijl Traxer een nieuw binnenbandje kon leggen.

Het was een mooi stukje om het gewoon te worden, want dan kwam de grote terril van Rieulay eraan. Eerst het stuk aan de ene kant van de A21 met leuke en spannende klimmetjes en een "extreme" afdaling om "U" tegen te zeggen. Winnitou gooide zich naar beneden en ik moest even een klein toerke rijden om er op de juiste manier in te duiken. Het was een prachtstuk. En dan de brug over om nog veel meer terril aan te doen. Ik was er nog geweest maar herkende vrijwel geen enkele track tot we rond het meer begonnen te rijden. Dit was bekend terrein.

Redelijk snel reden we de bevoorrading binnen om snel nog een stuk terril te ontdekken, vooraleer we de A21 terug overstaken om het bonus-stuk te doen: de 13 kilometer single track voor een tweede keer.

We gingen terug het klimmetje omhoog dat ons naar het "extreme" bordje zou brengen. Ik gooide me onder bewonderende blikken omlaag en zou daar blijven. Het patje van mijn derrailleur was afgekraakt en het was voorbij. Te voet terug naar boven. Motorbiker en Henkieboy stonden me op te wachten, maar hier kon hun hulp niet baten. Ik ging terug naar de straat en toverde mijn bike om tot een single speed. Honderd meter verder stond de pechverhelping van de organisatie. Het was zoals in het liedje: "'K heb mijn wagen volgeladen, vol met oude bikers". Ik kreeg een aantal plastic straps om mijn derrailleur vast te maken aan het frame en hop, de laatste 6 kilometer op de weg terug naar Aniche, waar ik met een 36 km op de teller arriveerde. Met de bike was ik vertrokken en zo zou ik aankomen.

Het meeste vuil van mijn gezicht gewassen en een drankje en een broodje verorberd. Biker Tino kwam binnen toen ik net wilde vertrekken, want ik vermoedde dat de rest nog wel een tijdje op zich zou laten wachten.

Thuis tegen alle verwachtingen toch in slaap gevallen bij de cyclocross, maar ik denk dat iemand de chauffage te hoog had gezet...



http://www.hinnaert.net/KML/2010Aniche.kml


Grotere kaart weergeven

MTB TT Middelkerke - 24/10/2010 (11e Choufkestocht)

Ik had alles gisteravond al klaargezet, waardoor ik ruimschoots de tijd had om uitgebreid te ontbijten voor ik de wagen instapte. "Voulez-vous coucher avec moi?" zong Patti Labelle. Het was eventjes aanlokkelijk, maar toen hoorde ik dat Patti ondertussen 66 is geworden. Dan maar mountainbiken dacht ik onmiddellijk. De rit naar Middelkerke verliep vlekkeloos, alleen was het moeilijk om parking te vinden, nu het grote plein aan het zwembad en de sporthal omgetoverd is in een reuzegrote bouwwerf.

Samen met een andere Forumbiker kwam ik aan en parkeerden we aan de bibliotheek en hop naar de sporthal, waar de rest er ofwel al stond ofwel al zat. Ingeschreven en zonder koffie op weg. Zou dit wel goed aflopen? Hier en daar een paadje langs de campings, richting noordoost. Elke meter die we nu naar het noorden reden zou er een op het strand worden in het terugkeren, die wijsheid hadden we. De ervaring om vlotjes op het strand te rijden daarentegen...

Ik gooide mezelf langs de steile helling naar beneden in het spoor van Cowboy Peter, al was het maar omdat het aangeduide pad duidelijk last had van mul en rul zand. Dit lukte, maar achter me hoorde ik de eerste biker plat gaan. Ik zette me recht in een spoor dat al getrokken was en hop, daar ging de A-ploeg en ik ging op kop van de B-ploeg. Ik had een volle vier meter voorsprong en toen Veeteeteetje me inhaalde hoorde ik hem duidelijk: "eerst eten we Moustache zijn bord leeg" zeggen. Ha. Ik zou mijn vel duur verkopen. Een drietal golfbrekers verder was mijn vel al in de uitverkoop en ik was blij om veilig achter iemand anders te schuilen voor de wind, die rechts van over het water onze zijkant aanviel.

Een redelijk lange strook langs de Koninklijke baan liet ons toe om de adem terug te vinden en de benen te laten recupereren, alhoewel, het bleek te goed te lopen voor een deel van de bende, die er een klein koerske van maakte. We draaiden twee keer links en daar konden we van de eerste duinenpaadjes genieten. De Kustweg over en hop nog een stukje om de duimen van af te likken, alhoewel die ondertussen flink gezouten begonnen te smaken. Even een rassemblement aan Camping Albatros en weer op weg naar een derde stuk door de duinenbosjes. Ik voelde het strand al lang niet meer en we sjeesden door de singletracks, waar ik ook eens op mijn zij ging liggen, toen de biker voor mij een bultje niet opraakte en op de helling bleef staan...

De eerste bevoorrading aan de visvijver deed deugd. Motorbiker zette zijn zadel iets hoger (iets te hoog bleek later) en hop, daar gingen we richting Nieuwpoort, rond de jachthaven en iets verder de Koninklijke Yacht Club (zeg nooit "bootje" tegen een koninklijk yacht!). De wind waaide recht op de neus en ik wou eigenlijk een beetje rustig rijden, want de tweede strandstrook kwam eraan en zou alle power kunnen gebruiken. Motorbiker loste de rol en wou hem terug meepakken. Ik trotseerde de elementen en liet hem in mijn wiel meerijden, tot we daar een bordje zagen staan. Links voor de 45 en rechtdoor tegen de wind de 60. Motorbiker sloeg linksaf en op slag verdween alle kracht uit mijn benen.

Gelukkig wachtte Veeteeteetje me op om me terug bij de rest te brengen. We vlogen het strand op (!) en samen gingen we in geen tijd Falco en hier en daar nog een mannetje voorbij. Na vierhonderd meter begon het moeilijk te worden. Ik werd uit de wind gezet en we gingen verder, niet al te snel. Na een goeie kilometer was het te veel voor mij. Zuigende ondergrond, die het laat lijken alsof je banden met velcro vasthangen aan het strand. Ik loste de rol. "Ik heb er genoeg van" kon ik nog net uitbrengen. "Daar aan die fluo linten gaan we van het strand hoorde ik." Nog vijfhonderd meter schatte ik. Hop, weer op weg en zelfs nog een stuk aan kop. Iedere inspanning is makkelijker als je weet wanneer ze eindigt.

Het Hannecartbos door en terug richting Nieuwpoort, waar we de jachthaven opnieuw zagen opduiken. Een omweg langs Nieuwpoort om via een reeks bruggen (de Veurnse Vaart. de Ijzer en de Brugse Vaart) nog een bevoorrading aan te doen. Met een kleine veertig kilometer op de teller kwam nu een jaagpad. Ofwel hadden we de wind tegen in het eerste stuk ofwel in het terugkomen. Dit stond ons niet echt aan en in een bocht stond the A-team ons op te wachten. "Als we nu eens de 45 zouden volgen en de single tracks in het begin zouden bissen...?" Ik was al weg en redelijk snel waaide de wind weer recht op mijn welgevormde bovenlipversiering. Gelukkig bracht Slijkske me terug bij de bende en toen we de eerste single tracks opnieuw bereikten had ik geen hulp meer nodig. Ik reed net alsof mijn leven er van af hing maar het ging vanzelf. Het eerste, het tweede en zelfs een derde stukje brachten ons terug bij Camping Albatros.

Een stukje asfalt en daar vonden we wel de pijltjes van de toertocht terug zeker. Snel over de verharde duinenpaden naar het crossparcours, dat ik nog nooit zo smerig heb zien liggen. Ik haalde nog even een aanloop voor een bultje, maar raakte niet met de juiste snelheid door het eerste stukje zompig gras, waardoor ik voortijdig mocht afstijgen tijdens het stijgen. Enfin, er waren geen gewonden en ik sjeesde verder en we reden terug Middelkerke-City binnen. De toevloed bikers aan de bikewash was zelfs voor de twintig spuiten te veel, vooral als er daar enen zijn bike begint te simoniseren en de olie te verversen (enfin, je weet wel wat ik bedoel.) Ik ging maar mijn materiaal halen voor een warme en deugddoende douche.

Een tochtje dat zeer de moeite is en blijft, alleen mag het zo niet meer waaien aan zee of.. of.. (ja, of wat eigenlijk?) Mooie voormiddag met de bende en bedankt aan allen die me vandaag ergens op sleeptouw namen.

Een hot-dog en een Choufke later (of waren het meerdere hot-dogs?) terug naar huis gereden, waar ik op een bepaald moment door een hagelbui aan 90 per uur (ja, ik, op de snelweg...) verder reed. Nog even een lachbui gekregen toen ik die politiewagen zag die getakeld werd. Ze hadden duidelijk een klap langs achter mogen verwerken, want zelfs hun benzinetank was over het rechter baanvak leeggelopen. (Ik hoop dat de mannen zelf ongedeerd zijn, want dat wens ik ze nu ook niet toe). Enfin, zonder ongelukken en zonder flikken naar huis gereden.

Gereden afstand: 54.59 km
Totale rijtijd: 2:59'57
Gemiddelde snelheid: 18.2 km/u
Hoogste snelheid: 38.2 km/u
Hoogtemeters? Ja, zelfs 253 hoogtemeters.

Bedankt Werner voor het fotootje...

http://www.hinnaert.net/KML/2010Middelkerke.kml


Grotere kaart bekijken